Zoals hij in 2009 naar de wereldtitel reed in Hoogerheide, zo soleerde Niels Albert in Koksijde opnieuw vanaf de beginfase naar de regenboogtrui. Na drie keer het Wilhelmus te hebben moeten aanhoren, was het talrijk opgekomen Vlaamse publiek blij met deze 'Koning Albert II'. foto Marcel van Hoorn/ANP
VELDRIJDEN - Natuurlijk werd er na afloop van het WK veldrijden in Koksijde stilgestaan bij de unieke uitslag.
Na de nieuwe wereldkampioen Niels Albert kwamen eerst nog eens zes Belgen over de streep - met een zilveren Rob Peeters en een bronzen Kevin Pauwels (zie foto) - voor de eerste buitenlander zich liet zien. Op meer dan een minuut van de zevende en laatste Vlaming, Sven Nys."Dat ligt niet aan mij, maar aan de concurrentie", zei Albert over de gevoelige tik die de Belgen uitdeelden. Voor de mondialisering van de sport is de unieke zevenklapper geen goede zaak. Al wilde UCI-president Pat McQuaid het Vlaamse volksfeest niet verstieren. Hij stipte aan dat de Belgen in hun favoriete omgeving van zand en 61.000 uitzinnige fans in het voordeel waren. Hij wees ook op de naderende oranje lente. Nederland won drie keer goud en prijst zich gelukkig met een sterke lichting van renners jonger dan 23 jaar (beloften).
Het gaat volgens Paul Herygers, de man die in 1994 wereldkampioen werd in Koksijde, niet verhinderen dat Vlaanderen altijd de toonaangevende cyclocrossnatie zal blijven. "Jamais", lacht hij de vraag weg of Nederland ooit de rollen om kan draaien in het veld.
Hij had ook kunnen wijzen op Niels Albert, de man die zijn titel van 2009 herhaalde. "Deze is veel en veel mooier dan de eerste", stelde hij zonder aarzelen. "De eerste pakte ik over de grens in Hoogerheide, deze pak ik op een legendarisch parcours in eigen land. Dat gevoel zal nooit te evenaren zijn." Vlaanderen ademt cyclocross en het rijden door zand en modder wordt er met de paplepel ingegoten. "Op trainingskamp in Spanje zette ik twee weken geleden iedere dag een parcoursje uit op het strand. Ze keken me daar aan of ik gek was geworden", aldus Albert.
De tijd dat hij zich dat aantrok, is voorbij. "Vroeger twijfelde ik veel te veel." Omdat iedereen een mening over hem had. "Ik ben heel jong wereldkampioen geworden. Dan begint het grote leven, met veel mensen om je heen, veel plezier, veel sfeer. Tot de resultaten even wat minder worden. Dan komen de aanvallen."
Het maakte hem tot wie hij nu is, de crosser die onverstoorbaar naar zijn tweede wereldtitel reed. "Vandaag ben ik gestart met het idee om me helemaal terug te trekken in mijn eigen wereld. Ik had geen aandacht voor andere renners of het publiek. Het was 'ikke alleen' op mijn fiets. Tien heel lange ronden lang." Steve Chainel mocht nog als eerste het veld ingaan, daarna was hij vertrokken. Precies zoals Albert het zich had voorgenomen: "Een tijdrit van een uur." Zonder op- of omkijken. Gekkenwerk, behalve voor een Vlaming die is opgegroeid in het zand van de Kempen of Koksijde. Die achterstand maakt het 'buitenland' voorlopig niet goed.
© BN DeStem 2012, op dit artikel rust copyright.
Wij plaatsen alleen reacties die ondertekend zijn met uw voornaam, achternaam en woonplaats.
