Nina Hoekman ontvangt uit handen van Aart Walraven de kampioensbeker op het NK dammen van vorig jaar. archieffoto Ruben Oreel
MIDDELBURG - Zeven keer al werd Nina Hoekman Nederlands kampioen dammen voor vrouwen. Vanaf donderdag doet ze in Zoutelande een gooi naar titel nummer acht. Of dat gaat lukken, is hoogst onzeker. De 47-jarige inwoonster van Zutphen is ziek. Aan de Zeeuwse kust voert ze niet alleen een zwaar gevecht tegen degenen die aan de andere kant van het bord zitten, maar ook tegen haar eigen lichaam. Twee dagen voor het begin van het NK krijgt ze haar tiende chemokuur.
Wie zich het NK van vorig jaar herinnert, weet dat Nina Hoekman toen al niet goed in haar vel zat. Ze liep moeilijk en had pijn in een arm. Het waren allemaal naweën van de borstkanker die haar in 2005 overviel. Er werd toen een borst weggenomen, maar helemaal fit werd ze nooit meer. Het weerhield haar niet om gewoon verder te gaan waar ze mee bezig was. De wereldkampioene sneldammen van 2001 bleef als bondscoach talentvolle damsters de fijne kneepjes van het spel bijbrengen en bleef zelf spelen op het hoogste niveau.
Begin november vorig jaar greep ze op dramatische wijze net naast de wereldtitel en in Zoutelande werd ze twee weken later, na een moeizaam begin, wederom Nederlands kampioen. Bij terugkeer in Zutphen bleek dat Hoekman uitzaaiingen had in haar botten en haar arm. Ze zat niet bij de pakken neer. ,,Ik heb er heel veel werk van gemaakt, kreeg veel chemokuren en was bijna waar ik zijn moest. De bloeduitslagen waren bijna perfect. Een gezond mens heeft een uitslag tussen de nul en vijf. In december zat ik op 96, in juni nog maar op tien.''
En toen kreeg ze enorme hoofdpijn en kon ze bijna niet meer praten. In het ziekenhuis ging het elke dag slechter. ,,Ik ben door een heel diep dal gegaan'', vertelt de in Oekraïne geboren en getogen damster. ,,In 2005 is er één klein celletje naar m'n hersens gegaan. Het heeft zich daar zes jaar stil gehouden en deze zomer besloten te gaan groeien. Het was opnieuw een enorme tegenvaller. Ik hoorde voor de derde keer dat ik kanker had. Je hebt het idee dat je lichaam je steeds verraadt. Ik ga dit nieuwe gevecht aan voor Oleg, mijn zoontje. Hij is acht en moet zo lang mogelijk een mama hebben.''
Ook nu strijdt Hoekman met open vizier. Na een zware bestraling krijgt ze elke week een chemokuur. Vandaag krijgt ze nummer tien, de week erop, op de voorlaatste dag van het NK, zou ze in Vlissingen nummer elf krijgen. Het aanvangstijdstip was voor die gelegenheid al verplaatst van 11.00 uur naar 15.00 uur. Hoekmans huisarts vond het echter bij nader inzien goed dat de kuur naar donderdag, de dag na het NK, verplaatst wordt.
Wat Hoekman van het NK verwacht? ,,Helemaal niets eigenlijk. Dat kan ook niet in deze omstandigheden. Kijk, ik speel dit NK niet omdat ik zonodig weer kampioen wil worden. In december mag ik meedoen aan de World Mindgames in Peking. Dat is het belangrijkste toernooi van het jaar, een soort WK. De beste acht vrouwen van de wereld zijn uitgenodigd. Dat wil ik niet missen. Als ik daar wil spelen, moet ik eerst ergens oefenen. Ik wil kijken hoe ik onder deze omstandigheden het best kan presteren. Daarom ga ik naar Zoutelande. Ik moet de zware dagen meemaken, weten waar de knelpunten zitten.''
In Zoutelande zal haar man Henk Nina begeleiden. Hulp zal ze zeker nodig hebben. ,,Die chemokuren werken heel raar bij mij. Ik krijg ze op dinsdag en dinsdag en woensdag zijn mijn beste dagen van de week. Donderdag voel ik me slechter en vrijdag meestal heel slecht.''
,,Hoe het met m'n hoofd is, weet niemand. Statistisch gezien leven mensen met uitzaaiingen in het hoofd nog een half jaar. Dat wil niet zeggen dat dat ook bij gebeurt. Ik was er heel vroeg bij. De neuroloog zegt dat ik nog jong ben, vindt dat ik snel herstel en dat ik goed gereageerd heb op eerdere behandelingen.
Ik heb botkanker overleefd. Ik zou na de kür een scan kunnen krijgen, maar ik twijfel sterk of ik dat wel wil. Stel dat ik me goed voel en dat blijkt dat het helemaal verkeerd is. Wat moet ik met die wetenschap? Nog negen chemokuren. Ik doe alles wat gedaan moet worden. Dan neem ik een beslissing. Misschien is het toernooi in China m'n laatste. Het is niet leuk om te zeggen, maar het is misschien wel de realiteit.''
© BN DeStem 2012, op dit artikel rust copyright.
Wij plaatsen alleen reacties die ondertekend zijn met uw voornaam, achternaam en woonplaats.
