John Schot probeert met een uiterste krachtsinspanning de bal langs Spakenburg-doelman Sven Taberima te tikken. Schot was zaterdag de beste man bij Hoek, maar slaagde er niet in tot scoren te komen. foto Peter Nicolai
HOEK - De kopbal van Ruben Wilson op de lat, de vrije kans van Stijn Mahieu en John Schot die maar net een fractie tekortkwam om de bal van dichtbij langs de keeper te tikken.
Het waren hooguit die twee, drie kansen die de wedstrijd tussen Hoek en Spakenburg hadden kunnen beslissen. Topvoetbal kan niettemin zonder winnaar en zonder goals ook boeien (0-0).Het publiek in Hoek had in elk geval genoten van een attractieve partij. Met John Schot voor de thuisclub als de speler die zijn elftal vaak op sleeptouw nam vanuit zijn positie achter de spits. De Zeeuwse ex- prof bestreek het hele veld, was dikwijls ongrijpbaar aan de bal en straalde een ongekende bezieling uit. "Ik voel me conditioneel sterk", zei hij, nadat hij twee minuten voor tijd min of meer een publiekswissel had gekregen. "Daardoor kan ik blijven jagen op de bal, maar tegelijk voel ik me ook een rustpunt in het elftal. Ik krijg de vrijheid van de trainer om creatief te voetballen."
Wie er nou aanvallend speelde in de temposlag en wie behoudend en laf, daar werden de twee trainers het na afloop niet over eens. Gaby Demanet (Hoek) bekende dat winnen van de titelkandidaat te veel van het goede was geweest. "Voor rust waren we in balans, daarna brak het ons af en toe op dat mijn aanvallers nog niet scherp en fit zijn."
André Paus (Spakenburg) had geen goed woord over voor de speelwijze van de thuisclub. "Zeven man rond de zestien en drie er voor, dat vind ik voor een ploeg met zo veel klasse laf."
Daarmee schetste hij een vertekend beeld, want Hoek toonde zich voor rust de gelijke van de Spakenburgers. Nick de Jong, snel en dreigend, sprintte een paar keer weg van zijn bewaker, Ferry Alfons verkeek zich op een dieptepass, maar kon uiteindelijk met een stiftbal toch nog net voorlangs schieten.
Stijn Mahieu liet kort voor rust de beste kans liggen. Hoek zette een aanval op via Klaas Hellebaut en Nick de Jong, de voorzet werd door Mahieu aan de verste paal gemist. Uit de hoekschop kopte Jos van Nieuwstadt hard in, de bal werd van de lijn gehaald door Amerzgiou. Demanet: "Ik moet toegeven dat we na de rust tegen die lange verdedigers van Spakenburg niet veel meer hebben uitgericht. Wat wil je ook: Nick de Jong is nog niet helemaal fit. Ik moest kiezen uit Mendes of Bouzambou om hem te vervangen. De ene spits is 1.40 groot, de ander 1.42, hoe kunnen die mannekes het zo'n verdediging lastig maken? Toch heeft deze topper ons weer sterker gemaakt, we kunnen nu weer verder groeien."
Twee kansen voor de Spakenburgse spits Ruben Wilson hadden de wedstrijd een andere wending kunnen geven. Een keihard schot van een paar meter afstand, in de 39e minuut, werd door Jörg van Nieuwenhuijzen gestopt, een kopbal net na de rust eindigde op de lat.
Giovanni Siereveld vocht harde duels uit met de lastige, vaak ook irritante Ruben Wilson. Eén keer greep de scheidsrechter in: hij riep de twee spelers bij zich, sprak ze bestraffend toe en liet ze elkaar de hand schudden. "We zullen nooit vrienden worden in het veld", zei Siereveld later. "Dat hoeft ook niet op dit niveau. Ik houd er zelf ook wel van om te incasseren en uit te delen."
Het waren ook maar kleine smetjes op een wedstrijd die bij tijd en wijle mooie, korte combinaties liet zien en zelden de indruk wekte dat Spakenburg de verwachte suprematie kon laten zien. "Ik had met drie spitsen willen spelen", zei Demanet achteraf. "Maar omdat Spakenburg 4-4-2 speelt, heb ik me aangepast. En als trainers van de tegenpartij blijven zeggen dat wij voetbal op z'n Belgisch spelen, dan moet dat maar. Ik weet hoe graag wij willen aanvallen."
John Schot, de man van de wedstrijd: "Het zal mij ook een zorg zijn wat ze zeggen. Ik weet dat wij net zo goed hadden kunnen scoren. Als Ferry Alfons die bal goed meekrijgt, kan hij vrij naar het doel lopen. En als ik iets sneller anticipeer op de kopbal van Stijn Mahieu, dan maken wij 1-0 en moet ik het nog zien."
Maar uiteindelijk was iedereen het er over eens dat de gedeelde winst een verdiende afspiegeling was van het spelbeeld.
