Voormalig Europees kampioen driebanden bij de junioren Nick Zuijkerbuijk verdient zijn geld tegenwoordig als vrachtwagenchauffeur: 'Twee jaar niet mogen spelen, maar wel contributie betalen? Ik ben niet gek.'archieffoto BN DeStem
BILJARTEN - Om drie uur, in het holst van de nacht, 'roept' de wekker Nick Zuijkerbuijk. Een kus voor vriendin Patricia, een snelle blik op de enkele maanden oude verkouden Levy en dan begint de dagtaak bij zijn nieuwe werkgever. Sleutel in het contact, de motor van de vrachtwagen draait. En weg is hij.
Lang was het stil rond Nick Zuijkerbuijk, de biljarter die twee jaar schorsing uitzat nadat hij werd betrapt op het gebruik van cocaïne. Een week nadat hij de drug nam, werd hij tijdens een wedstrijd van zijn team A1 gecontroleerd. De sporen in zijn urine waren onmiskenbaar.
Even leek Zuijkerbuijk, aan de hand van Klaas Faber, algemeen beschouwd als Neerlands grootste criticaster van het landelijke en internationale dopingbeleid, de strijd aan te binden met de dopingvorsers. De nu in Roosendaal wonende biljarter zag er, vanwege mogelijke kosten, uiteindelijk vanaf de degens te kruisen met de Dopingautoriteit.
In huize Zuijkerbuijk lag immers ook al een rekening van 1500 euro van het CAS, het internationaal sporttribunaal in het Zwitserse Lausanne. De Nederlandse Dopingautoriteit was bij het hoogste rechtsprekende orgaan op het gebied van dopingvraagstukken in beroep gegaan nadat de straf van Zuijkerbuijk door de Nederlandse Commissie van Beroep van twee naar één jaar werd gehalveerd. Het CAS stelde de Dopingautoriteit in het gelijk. Eén jaar werd opnieuw twee jaar.
"Ik heb het geld niet om die rekening te betalen", bezweert Nick Zuijkerbuijk. "Bovendien heb ik de Dopingautoriteit toch niet gevraagd in beroep te gaan. Draaien ze zelf maar op voor de kosten van het CAS."
De weigering om over de brug te komen, deed het CAS besluiten naar de kantonrechter te stappen. "De zaak diende in april, ik heb er niets meer van gehoord."
Zuijkerbuijk maakt de indruk dat hij heel de affaire spuugzat is. "Zo mag je dat wel zeggen. Vertoon ik me bij een KNBB-wedstrijd, dan word ik met de nek aangekeken. Ik voel nog steeds dat stempel. Daarom blijf ik thuis."
Bovendien is zijn vertrouwen in de KNBB en zijn voormalige ploeg A1 minimaal. "Bij de Commissie van Beroep was voorzitter Chocron van de sectie Driebanden aanwezig. Daarna heb ik niets meer van hem gehoord. Ook van mijn 'oude' club niet. Ik heb het dus wel zo'n beetje gehad met zowel de KNBB als mijn oude club."
De biljartbond stuurde hem overigens wel acceptgirokaarten vanwege onbetaalde contributie. Inmiddels 800 euro. "Denken ze nou echt dat ik die betaal. Twee jaar niet mogen spelen, maar wel contributie betalen. Ik ben niet gek."
Die weigering houdt in dat Zuijkerbuijk, van wie de schorsing van twee jaar op 8 augustus van dit jaar was afgelopen, de deur naar een terugkeer in een KNBB-competitie zelf in het slot heeft gegooid.
Het plan om in het derde team van zijn Oudenbossche opa Theo de Jong in de derde divisie te gaan spelen, ging dus ook niet door.
"Het is niet anders, ik betaal die rekeningen niet. Ik heb de centjes keihard nodig voor mijn gezin."
Toch is Zuijkerbuijk, 25 jaar, niet geheel van het biljarttoneel verdwenen. "Ik speel nu mijn wedstrijdjes op de kleine tafel in de Roosendaalse Biljart Bond. Ben ik toch een beetje aan de gang."
Het verleidt vriendin Patricia tot de opmerking dat het er dan wel wel heel gemakkelijk uitziet.
"Ja, Nick kan heus wel biljarten. Maar eerlijk gezegd geloof ik niet dat hij dat reizen en spelen tijdens de weekeinden mist. Hij vindt het belangrijker en veel leuker om dan bij zijn zoon te zijn."
Het plan om in het derde team van zijn Oudenbossche opa Theo de Jong in de derde divisie te gaan spelen, ging dus ook niet door.
"Het is niet anders, ik betaal die rekeningen niet. Ik heb de centjes keihard nodig voor mijn gezin."
Toch is Zuijkerbuijk, 25 jaar, niet geheel van het biljarttoneel verdwenen. "Ik speel nu mijn wedstrijdjes op de kleine tafel in de Roosendaalse Biljart Bond. Ben ik toch een beetje aan de gang."
Het verleidt vriendin Patricia tot de opmerking dat het er dan wel wel heel gemakkelijk uitziet.
"Ja, Nick kan heus wel biljarten. Maar eerlijk gezegd geloof ik niet dat hij dat reizen en spelen tijdens de weekeinden mist. Hij vindt het belangrijker en veel leuker om dan bij zijn zoon te zijn."
