Ondanks de nederlagenreeks van Giants weigert Arvin Slagter bij de pakken neer te zitten: 'Zelfs als achtste in de competitie kun je Nederlands kampioen worden.' foto Roy Lazet/het fotoburo
Niet dat Arvin Slagter (24) alle mooie doelen al laat varen, maar het onheil dat Giants de laatste maanden overspoelde, is wel goed voor de vraag of het team tijdig fit en klaar is voor de final four (halve finales en finale bekercompetitie) in Almere en de play-offs om de landstitel.
Beide zijn dus belangrijk. Van coach Erik Braal is immers bekend dat hij zijn verblijf in Bergen op Zoom pas wil verlengen wanneer zich daadwerkelijk Europees perspectief aandient.
De coach is door Eiffeltowers benaderd om de overstap naar Den Bosch te maken, daar waar budget en mogelijkheden groter zijn. Hij heeft het in West-Brabant echter nog steeds goed naar zijn zin. Vandaar dat een gesprek met hem 'ruim' over 'Almere' is getrokken.
Voor Arvin Slagter, die vanavond met Giants in de Bergse Boulevard tegen hekkensluiter Landstede speelt, geldt haast hetzelfde objectief. "Niet dat ik er nu mee bezig ben, maar aan het einde van het seizoen wordt het spelen van Europees basketbal wel één van de criteria om al dan niet te blijven", zegt hij. "Voorlopig geldt echter alleen het belang Giants."
En dat kreeg de voorbije weken dus flink wat draaien om de oren, al was verlies bij het sterke en kapitaalkrachtige Eiffeltowers natuurlijk geen enorme verrassing. Slagter: "Eiffeltowers is een sterk team en de mogelijkheden die wij er tegenover konden stellen, waren te gering om een kans te maken. De rotatie was, door de blessures van Ties Teeuwkens en Bryan Defares, te klein. Dat betekent dat je mensen mist om vlot te anticiperen op de (veranderde) speelwijze van je tegenstander."
Een kleine selectie betekent eveneens dat de fitte spelers zwaarder dan gebruikelijk belast worden. Wellicht te zwaar. Slagter: "Op termijn valt te bezien wat dat met de rest zal doen. Anderzijds; Thomas Koenis en Mattijs Hak kunnen nu wel iets laten zien."
Slagter zelf behoort tot de spelers op wie een zware wissel wordt getrokken na een langdurige blessure. En hij is, realiseert hij zich, mede daardoor nog een flink stuk verwijderd van het niveau waarmee hij een jaar geleden optimaal aan zijn reputatie schaafde. Zoals ook Collins, vanwege een polsbreuk, geen schim is van de speler die Giants aan het einde van het vorige seizoen absoluut nog een jaar vast wilde leggen. "Je kunt beter een blessure aan je enkel oplopen dan aan je schothand. Elke keer als je schiet, merk je dat er iets met die pols is gebeurd."
De gymnastiekleraar in opleiding, fervent voorstander van één grote, gevarieerde BeNeLux-competitie, wil na vier nederlagen op rij het seizoen niet als 'verloren' betitelen. "Zelfs als achtste in de competitie kun je Nederlands kampioen worden. We weten dat we dit seizoen goed moeten afmaken. Daar werken we hard aan, al zie je dat niet terug in Den Bosch. Iedereen zoekt het bij zichzelf. Wat hij beter kan doen om het team te helpen. De situatie is niet ideaal. Door blessures train je spelsituaties niet vijf-tegen-vijf, maar vaak vier-tegen-vier of soms zelfs drie-tegen-drie. Dat zie je terug in de wedstrijd."























