Jordan Collins, in balbezit namens Giants, wordt belaagd door Devonne Giles van Eiffeltowers (links), vorig jaar nog in Bergse dienst. foto Loes Rommens
BASKETBAL - Nee, natuurlijk berust alles op toeval. Zijn voornaam heeft
absoluut niets van doen met 'Air Jordan', die ene, illustere en unieke
landgenoot waarvan er elke eeuw wellicht maar één geboren wordt.
Een voorzichtig aangezette glimlach. "Toen ik in 1982 op de wereld
kwam, was Michael Jordan nog lang geen grootheid", zegt Jordan Collins,
sinds twee maanden speler van West-Brabant Giants. "Die naam, tja, dat
moet een keuze van mijn ouders zijn geweest."
De Amerikaanse
2.08 metende forward, lijkt zich verrassend snel aan te passen in
West-Brabant en Bergen op Zoom. "Ik voel me hier comfortabel."
Hetgeen wellicht heel veel te maken heeft met zijn visie op het leven dat aan
teleurstellingen ook positieve kanten kunnen kleven.
Natuurlijk had
hij dolgraag zijn kruiwagen geparkeerd onder één van de gretig spuwende
dollarkranen waarvan de NBA er een flink aantal kent.
Uiteraard
had hij in eigen land naar de hoogste toppen van basketbalroem willen
grijpen.
Het allerhoogste was voor Jordan Collins, als
basketballer gevormd aan de North Carolina State University, echter niet
haalbaar.
"Ik had in Amerika wellicht in de D-league kunnen
spelen, maar dan sta je ook niet echt in de schijnwerpers. Daarom ben ik
vertrokken. Ik wilde wat van de wereld zien, andere culturen ervaren.
Reizen, trekken, dat zit in mijn genen. Mijn ouders waren ook verre van
honkvast. Ik heb het van hun, al hebben zij beiden nu weer een baan in
Amerika."
Waar Jordan Collins ook hoopt terug te keren wanneer
zijn loopbaan een eindpunt bereikt. "Dan wil ik als trainer van een
universiteitsteam mijn kennis en ervaring overbrengen. Maar daarmee ben ik
nu absoluut nog niet bezig."
Hij zegt gemakkelijk te leven.
Heimwee? Wat is dat? "Ik mis mijn familie niet. Via het internet heb ik
elke dag wel even contact met thuis. Dat is mooi, dat is voldoende. Tijdens
de kerst was ik trouwens in Amerika."
Een vaste vriendin heeft
ook nog geen plaatsje kunnen veroveren in het leven van Jordan Collins.
"Ik ben louter bezig met basketbal. Ik hou vooral van deze sport."
Terugkijkend op de afgelopen maanden zegt hij dat Giants net op tijd
aanklopte.
"Ik kwam over van Inter College Engomis uit
Nicosia op Cyprus. Natuurlijk was het weer er stukken beter dan in Holland,
maar ik zat op een dood spoor. Ik had er problemen met het management."
Collins zegt te beseffen dat hij in Bergen op Zoom de plaats innam van
dopingzondaar Brandon Griffin. Die viel na het roken van cannabis bij een
controle door de mand. "Ik ken de gevaren. Je bent full-prof. Dat
betekent naast veel trainen ook veel vrije tijd. Daarmee moet je op een
goede manier om weten te gaan. Dat is hem blijkbaar niet gelukt. Maar je
kent de consequenties van betrapt worden."
De klassering van
Giants, momenteel zesde, valt wat tegen. "Dit team kan beter als we
allemaal op elkaar zijn ingespeeld. Onoverbrugbaar is de afstand met de
ploegen boven ons niet. Al maakte Eiffeltowers wel een heel erg goede indruk
op me." Nee, natuurlijk berust alles op toeval. Zijn voornaam heeft
absoluut niets van doen met 'Air Jordan', die ene, illustere en unieke
landgenoot waarvan er elke eeuw wellicht maar één geboren wordt.
Een voorzichtig aangezette glimlach. "Toen ik in 1982 op de wereld kwam,
was Michael Jordan nog lang geen grootheid", zegt Jordan Collins, sinds
twee maanden speler van West-Brabant Giants. "Die naam, tja, dat moet
een keuze van mijn ouders zijn geweest."
De Amerikaanse 2.08
metende forward, lijkt zich verrassend snel aan te passen in West-Brabant en
Bergen op Zoom. "Ik voel me hier comfortabel."
Hetgeen
wellicht heel veel te maken heeft met zijn visie op het leven dat aan
teleurstellingen ook positieve kanten kunnen kleven.
Natuurlijk had
hij dolgraag zijn kruiwagen geparkeerd onder één van de gretig spuwende
dollarkranen waarvan de NBA er een flink aantal kent.
Uiteraard
had hij in eigen land naar de hoogste toppen van basketbalroem willen
grijpen.
Het allerhoogste was voor Jordan Collins, als
basketballer gevormd aan de North Carolina State University, echter niet
haalbaar.
"Ik had in Amerika wellicht in de D-league kunnen
spelen, maar dan sta je ook niet echt in de schijnwerpers. Daarom ben ik
vertrokken. Ik wilde wat van de wereld zien, andere culturen ervaren.
Reizen, trekken, dat zit in mijn genen. Mijn ouders waren ook verre van
honkvast. Ik heb het van hun, al hebben zij beiden nu weer een baan in
Amerika."
Waar Jordan Collins ook hoopt terug te keren wanneer
zijn loopbaan een eindpunt bereikt. "Dan wil ik als trainer van een
universiteitsteam mijn kennis en ervaring overbrengen. Maar daarmee ben ik
nu absoluut nog niet bezig."
Hij zegt gemakkelijk te leven.
Heimwee? Wat is dat? "Ik mis mijn familie niet. Via het internet heb ik
elke dag wel even contact met thuis. Dat is mooi, dat is voldoende. Tijdens
de kerst was ik trouwens in Amerika."
Een vaste vriendin heeft
ook nog geen plaatsje kunnen veroveren in het leven van Jordan Collins.
"Ik ben louter bezig met basketbal. Ik hou vooral van deze sport."
Terugkijkend op de afgelopen maanden zegt hij dat Giants net op tijd
aanklopte.
"Ik kwam over van Inter College Engomis uit
Nicosia op Cyprus. Natuurlijk was het weer er stukken beter dan in Holland,
maar ik zat op een dood spoor. Ik had er problemen met het management."
Collins zegt te beseffen dat hij in Bergen op Zoom de plaats innam van
dopingzondaar Brandon Griffin. Die viel na het roken van cannabis bij een
controle door de mand. "Ik ken de gevaren. Je bent full-prof. Dat
betekent naast veel trainen ook veel vrije tijd. Daarmee moet je op een
goede manier om weten te gaan. Dat is hem blijkbaar niet gelukt. Maar je
kent de consequenties van betrapt worden."
De klassering van
Giants, momenteel zesde, valt wat tegen. "Dit team kan beter als we
allemaal op elkaar zijn ingespeeld. Onoverbrugbaar is de afstand met de
ploegen boven ons niet. Al maakte Eiffeltowers wel een heel erg goede indruk
op me."























