Jose Mourinho, voor wie het een warm weerzien was op Stamford Bridge, durfde van eigen kracht uit te gaan. De Engelse critici voorspelden dat de succesvolle Portugese oefenmeester de 'bus voor het eigen doel zou parkeren' om de voorsprong van 2-1 te verdedigen. Hij snoerde hen de mond door met Eto'o, Diego Milito en Goran Pandev gewoon drie aanvallers op te stellen, met Wesley Sneijder, hersteld van een griepje, daar zoals vanouds als aanjager achter.
Het leidde in de eerste helft niet tot veel mogelijkheden, maar wel voor de beste. Eto'o kreeg die na een voorzet van de mee opgekomen Braziliaanse verdediger Maicon. De kopbal van de spits uit Kameroen kon Ross Turnbull niet verontrusten.
Zijn collega aan de overzijde, Julio Cesar, had aanvankelijk ook weinig te duchten. Dat was vooral te danken aan zijn defensie. Maicon stortte zich goed getimed in de baan van een schot van Florent Malouda, Walter Samuel deed hetzelfde bij een nieuwe poging van de Fransman. Diens landgenoot Nicolas Anelka kreeg de bal wel een keer voorbij de Inter-keeper maar toen voorkwam Thiago Motta de openingstreffer.
Zowel Mourinho als Ancelotti zagen in de rust geen reden iets te veranderen. Chelsea ging meteen op jacht naar het verlossende doelpunt, Inter wachtte op counterkansen. Na een klein uur gaven Malouda en Drogba als eersten blijk van de groeiende Londense onvrede door onbesuisd in te gaan op respectievelijk Sneijder en Tiago Motta. Het kwam hen op geel te staan.
Dat inspireerde de Italianen. Sneijder nam hen bij de hand. Hij zette Eto'o met een prachtige pass vrij voor Turnbull: 0-1.
Drogba reageerde zijn frustraties af wat hem op rood kwam te staan.


Sorteer reacties




















