Voetballende journalist Cyril Rosman sterk aan de bal in het shirt van Barça. foto's Edwin Wiekens/het fotoburo
VOETBAL - In de zomer van 2007 trok hij de stoute schoenen aan. BN/DeStem-journalist Cyril Rosman liet zich inschrijven als lid van VV Barça.
Zie ook:
Zijn doel: als een fly on the wall registreren hoe het is om te voetballen
bij een club die hoofdzakelijk uit jonge, Marokkaans-Nederlandse jongens uit
een volksbuurt bestaat. Bij een club ook met een bezoedeld imago vanwege een
aantal geweldsincidenten.
Rosmans referenties waren de vele jaren
dat hij actief was bij zaterdag-hoofdklasser ASWH uit Hendrik-Ido-Ambacht,
waar hij in een lager elftal speelde. Bij VV Barça voetbalde en trainde hij
een half seizoen in en met het tweede elftal en ging hij vaak kijken bij het
eerste. "Wat meteen opviel, was hoe technisch en snel veel jongens bij
VV Barça waren, maar ook dat ze niks hadden met afspraken in het veld, met
tactiek."
Het was Rosman echter niet te doen om het sportieve
aspect. Hij wilde een zo objectief mogelijk portret schilderen van een
omstreden club, van de drive van haar bestuursleden, van haar leden,
aanhang, cultuur. Hij wilde voelen hoe het was om als stadse Marokkanen bij
een dorpse tegenstander ontvangen te worden.
Werd er daadwerkelijk
zo anders tegen hen aangekeken? Zijn conclusie in het boek: een volmondig
'ja'. Rosman: "Je wordt anders bejegend, de ontvangst is anders. Je
voelt je bekeken en bespeurt een soort angst bij zo'n club, zo van: wat gaan
we nou weer beleven? Er worden soms flauwe grapjes gemaakt. Dat voelde raar,
zeker als je bedenkt dat ik als blanke Hollander bij VV Barça zonder meer
werd geaccepteerd. Ik was welkom, al had ik soms het idee dat ik een beetje
werd ontzien omdat ik er als journalist binnenkwam."
In zijn
lezenswaardige, in vlotte stijl geschreven boek gaat Rosman zeker niet
voorbij aan de vele problemen rond de Bredase club. Hij schrijft over de
interne strubbelingen als gevolg van moeizame gezagsverhoudingen en
geldgebrek en over de geweldsincidenten op en rond de velden. "Veel van
die jongens hebben een lastig kort lontje als ze worden aangesproken op hun
afkomst, op hun religie. En het gebeurt dat ze te horen krijgen dat 'die
kut-Marokkanen maar naar hun eigen land moeten oprotten'. Maar
eerlijkheidshalve moet ik ook zeggen dat zulke discriminerende opmerkingen
niet aan de orde van de dag waren."
Rosman stipt in VV Barça,
een seizoen bij een 'zwarte' voetbalclub ook opmerkelijke zaken aan. Zoals
de opvallende afwezigheid van de vaders. " Ze zijn absoluut niet
betrokken bij de club, bij hun zoons. Ze komen niet eens kijken. Het zal wel
met hun cultuur te maken hebben, maar jammer is het wel. Want ik denk dat
het anders allemaal wat soepeler was gegaan dan nu het geval is geweest."
Cyril Rosman is erin geslaagd een boek te schrijven dat de ogen doet openen.
Dat leert dat er tussen zwart en wit ook grijs bestaat. Dat de oprichting
van VV Barça een sympathiek initiatief was van gedreven jonge Marokkaanse
Nederlanders met de beste bedoelingen en met af en toe 'een lastig kort
lontje'. Rosman: "Ik hoop dat veel amateurvoetballers mijn boek zullen
lezen en dat het hun blik op een 'zwarte' club een beetje verandert. Dat er
wat meer begrip komt. Want als we een beetje prettig met elkaar willen
samenleven, dan zullen we om te beginnen ons best moeten doen om elkaar te
leren begrijpen."
Sorteer reacties
