article
1.6260501
BREDA/ROOSENDAAL - De hockeymannen begonnen matig aan het Olympische toernooi, maar ze raken steeds meer in vorm en de kwartfinale is inmiddels gehaald. Maar wat graag zouden ze in de voetsporen treden van iemand als Bram Lomans (41). Met twee gouden medailles op zak mag de strafcornerspecialist zich misschien wel de beste Zomerolympiër uit West-Brabant noemen.
Bram Lomans over zijn gouden Spelen: 'Dat zijn absoluut de mooiste herinneringen'
BREDA/ROOSENDAAL - De hockeymannen begonnen matig aan het Olympische toernooi, maar ze raken steeds meer in vorm en de kwartfinale is inmiddels gehaald. Maar wat graag zouden ze in de voetsporen treden van iemand als Bram Lomans (41). Met twee gouden medailles op zak mag de strafcornerspecialist zich misschien wel de beste Zomerolympiër uit West-Brabant noemen.
http://www.bndestem.nl/sport/sport-regionaal/bram-lomans-over-zijn-gouden-spelen-dat-zijn-absoluut-de-mooiste-herinneringen-1.6260501
2016-08-13T09:00:00+0000
http://www.bndestem.nl/polopoly_fs/1.4136812.1470995009!image/image-4136812.jpg
Hockey
Sport Regionaal
Home / Sport / Sport Regionaal / Bram Lomans over zijn gouden Spelen: 'Dat zijn absoluut de mooiste herinneringen'

Bram Lomans over zijn gouden Spelen: 'Dat zijn absoluut de mooiste herinneringen'

Foto's
1
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Archieffoto. ANP
    BREDA/ROOSENDAAL - De hockeymannen begonnen matig aan het Olympische toernooi, maar ze raken steeds meer in vorm en de kwartfinale is inmiddels gehaald. Maar wat graag zouden ze in de voetsporen treden van iemand als Bram Lomans (41). Met twee gouden medailles op zak mag de strafcornerspecialist zich misschien wel de beste Zomerolympiër uit West-Brabant noemen.

    Lomans is nog maar net terug in het land, maar maakt graag tijd voor een praatje. Helemaal als het gaat om de krant uit de regio waar hij opgroeide. Want hoewel zijn wieg stond in Roosendaal en hij zijn eerste bal sloeg in Breda, is hij al lang weg uit West-Brabant. Na de degradatie met Push uit de hoofdklasse in 1995 vertrok hij naar Wassenaar, naar HGC. “Maar ik voel me nog wel een Brabander hoor”, verzekert hij al snel. Het was namelijk op het veld van Push waar Lomans zijn eerste strafcorners binnensleepte.

    De helden van Heren 1
    Van een Olympische droom was toen nog absoluut nog geen sprake. “Ik vond het wel leuk, maar eigenlijk vond ik tennis leuker. Maar ik haalde altijd de selectieteams. Dan krijg je training van de mannen van het eerste team. Heren 1 halen, dat was toen mijn droom. Dat waren de helden waar je tegen opkeek.”

    Geheime wapen
    Dat haalde hij ook. Maar dat hij op zijn 25ste twee gouden medailles op zak zou hebben, had hij toen nooit verwacht. Sterker nog. Toen hij in de Olympische voorselectie werd opgenomen, vlak voor Atlanta ’96, dacht hij dat hij toch niet meeging. “Ik dacht dat het was om ervaring op te doen. Ik speelde ook niet in de voorbereidingswedstrijden, dus ik dacht: ik blijf thuis.” Het liep toch even anders. “Achteraf bleek dat ik een soort geheim wapen moest zijn. Mijn strafcorner stond namelijk niet op beeld. Een paar weken van tevoren hoorde ik dat ik meeging naar de Olympische Spelen. Dat was enorm bijzonder.”

    Beslissend in de finale
    Het werd een inderdaad bijzonder. “Ik heb dan wel niet veel gespeeld, ik kwam alleen het veld in voor de strafcorner.” Maar zijn glansrol kreeg hij toch. In de finale tegen Spanje. “Er waren nog drie minuten te spelen, we stonden voor met 2-1 en we kregen een strafcorner. De bondscoach, Roelant Oltmans, zei: schiet ‘m er maar in. Dus ik ging naar de kop van de cirkel en vertelde daar als broekie tegen die ervaren mannen dat ik ‘m wel ff.” Hij hield zich aan zijn woord: 3-1, beslist. “Dat moment van scoren, totdat iedereen me besprong, dat leek zo lang te duren. Terwijl het slechts een paar seconden waren.”

    Hommeles
    Vier jaar later mocht hij opnieuw mee, naar Sydney. Toen was alles anders. Nederland was torenhoog favoriet, er was hommeles in de ploeg en een vroege uitschakeling dreigde. “We moesten winnen van Pakistan, maar verloren.” Alleen als Groot-Britannië zou winnen van Duitsland, die kans was miniem, ging Nederland nog door. “We zaten teleurgesteld in de eetzaal, ik heb niets van die wedstrijd gezien.”

    De spannende ontknoping ging aan hem voorbij: Duitsland verloor en Nederland plaatste zich voor de halve finale. Een feestje volgde. “Toen bleek dat we door waren, zijn we bij elkaar gekomen: dit was een miraculeuze ontsnapping, dit laten we niet meer door de vingers glippen.” Nederland haalde finale en speelde tegen Zuid-Korea. Het kwam aan op strafballen. Lomans nam de eerste. “Dat deed ik altijd. De coach vond mij blijkbaar een zekerheidje. Vond ik niet erg. Ik wist waar ik wilde pushen.” Uiteindelijk pakte Nederland, het zij zwaarbevochten, de tweede gouden plak op rij. “Dat zijn absoluut de mooiste herinneringen uit mijn actieve tijd als hockeyer”, is Lomans duidelijk.

    Teleurstelling
    ​Hij had er graag nog een derde Spelen aan vast geplakt, maar zover kwam het niet. “Ik had alles al gepakt voor Athene, want ik dacht dat ik mee zou gaan. Maar een week van tevoren viel ik af. Waarom, dat weet ik nog altijd niet. Natuurlijk was er wel teleurstelling, maar aan de andere kant: ik ben twee keer succesvol geweest. Tijd voor iets anders.”

    Momenteel is hij net terug uit Singapore, waar hij onder meer assistent-bondscoach was. Wat hij hier gaat doen, weet hij nog niet. “Wellicht iets met het individueel begeleiden van sporters.” Hij volgt het hockey nog steeds en hoopt op nieuw Olympisch succes. “Het zou me teleurstellen als de dames geen goud pakken. Het is op dit moment het beste team dat er is. Voor de mannen zou het knap zijn als zij de finale halen. Wie weet kunnen ze dan nog verrassen.” Lomans kan het zeggen: hij weet er alles van.