Giovanni Siereveld (boven) schreeuwt het uit nadat Josimar Pattinama (rechts) razendsnel voor 1-0 heeft gezorgd. Geert Bosschaart, Hoessein Bouzambou, Ferry Alfons, Stijn Mahieu en Chakir Lmaknafi (van links naar rechts) vieren het feestje mee. foto Mark Neelemans
Stijn Mahieu, de beste man zaterdag, concludeerde: "We zijn de vorm blijkbaar even kwijt en kunnen ook dit soort wedstrijden niet meer winnen." Lieven de Veirman, de betrouwbare keeper die een zeldzame, maar kostbare fout maakte: "Het had nooit zo ver mogen komen, want we hadden al lang op 2-0 of 3-0 moeten staan."
Giovanni Siereveld, die langzaam weer naar zijn beste vorm groeit in het centrum van de verdediging: "Het was geen tegenstander om punten tegen te verspelen. Ze hebben geen kans gekregen. Maar zuur is het wel: we hadden al met één been in de topklasse kunnen staan." Hoe staat het dan met die druk, Jan Verdegem? De assistent, gebombardeerd tot woordvoerder: "Ik heb een prima eerste helft gezien van ons, maar die kostte zo veel energie, dat we daarna geen druk meer konden zetten. We konden het op het middenveld niet meer belopen. Maar om nu te zeggen dat we structureel uit vorm zijn…." Toch was het net als twee weken geleden tegen Bennekom alsof de angst regeerde, nadat Hoek al in de allereerste minuut van de wedstrijd dankzij Josimar Pattinama een voorsprong had genomen. Toen liep het nog goed af, nu werd het na de rust 1-1 en ontbrak het aan veerkracht om daarna nog een omslag aan het duel te geven.
De thuisclub heerste één helft, de tegenstander nam na de rust het initiatief brutaal over. Hoek kon zich nog maar zelden ontworstelen aan de druk, toch kon de goed combinerende opponent geen gevaar stichten. Dat gebeurde pas na een misverstand in de Hoekse verdediging. De Veirman liep ten onrechte zijn doel uit toen Harry Hamstra het strafschopgebied binnendrong. "Ik schatte de situatie niet goed in", gaf de keeper later toe. Hij liep zijn doel uit, zag zijn verdediger Jurgen Landuyt over het hoofd en werd verslagen door een lobje van Hamstra.
Het meest schrijnend was nog, dat Hoek in die hele tweede helft geen spits kon bereiken en vrijwel alleen achteruit voetbalde. Dat type voetbal heeft Paul Telussa altijd verafschuwd en ook Jan Verdegem zal de aanvallende speelstijl maar wat graag willen toepassen.
Het lijkt er op dat er onmiskenbaar een druk op het elftal ligt, nu de verdeling van de prijzen en de promotie naar de topklasse dichterbij komt. Hoek kan maar zelden meer een tegenstander, zelfs van het niveau van Bennekom en Putten, met superieur combinatiespel zijn wil opleggen. De regie moet te vaak alleen van Mahieu komen, die er zaterdag ook weer moedeloos van werd dat vrijwel alle aanvallen in de tweede helft vastliepen op een tactische onmacht.
Jan Verdegem sprak het tegen, maar vorig jaar speelden de Zeeuws-Vlamingen vaak wedstrijden, waarin ze met Mahieu, Ferry Alfons, Alan Grozdanic en Gidoen Imagbudu in een ruit op het middenveld, de tegenstanders alle hoeken van het veld lieten zien. Die klasse mist de ploeg op dit moment. Zaterdag was er het excuus dat vier spelers werden gemist. Daardoor schoof Alfons door naar het middenveld, waar hij samen met Tim Faassen en Stijn Mahieu de lijnen moest uitzetten.
De voorhoede, met Josimar Pattinama centraal, de naar zijn vorm zoekende Hoessein Bouzambou en de nieuwe aanwinst Chakir Lmaknafi op de flanken, was voor de rust dreigend. Michael Koné, Mahieu en Pattinama waren dicht bij een tweede goal. Veel meer wapenfeiten kon Hoek niet overleggen, want na de rust werd het tempo door de tegenstander gedicteerd. Tot tien minuten in blessuretijd (bijgeteld omdat twee spelers van Putten tegen elkaar botsten) kon Hoek zich geen fatsoenlijke doelkans meer scheppen.


















