Alfred Schreuder (2 november 1972) is zonder twijfel één van de meest beschaafde en begaafde NAC-middenvelders ooit.



Om met dat laatste te beginnen: bij velen staat zijn sublieme doelpunt in de met 4-0 gewonnen wedstrijd tegen AZ (25 mei 2003) nog op het netvlies. Met een lepe volley net voorbij de middencirkel geeft hij doelman Theo Zwarthoed van de Alkmaarse club het nakijken. Toeval? Nou nee. Namens RKC, een eerdere werkgever van de bij Feyenoord opgeleide Schreuder, maakt hij ooit een soortgelijke treffer. De Barnevelder, die met NAC in 2000 kampioen wordt in de eerste divisie en drie jaar later Europees voetbal haalt, ontpopt zich in Breda tot een absolute leider. Het zegt veel dat hij het zich als één van de weinigen kan permitteren om weerwoord te bieden aan de dominante Henk ten Cate, de trainer die tussen 2000 en 2003 de scepter zwaait in het Rat Verleghstadion.



Schreuder dwingt dit af vanwege zijn voetballende kwaliteiten. Hij is de regisseur, de man die de lijnen uitzet; de ultieme aanvoerder. Schreuder komt na zijn succesvolle tijd in Breda (1997-2003), waarin hij vrijwel alles speelt, nog uit voor Feyenoord, RKC, Vitesse en FC Twente. Maar zo goed en zo vaak als bij NAC speelt Schreuder nooit meer. Ook al omdat hij met tragische familieomstandigheden te maken krijgt. Zijn 6-jarige dochtertje Anouk overlijdt in 2006.



Inmiddels is Schreuder de alom geprezen assistent-trainer bij FC Twente. Een baan die hij na de zomer gaat combineren met een soortgelijke functie bij Oranje. Maar ooit keert hij terug bij NAC. Hoopt hij. Als hoofdcoach. (DvB)