Vierdaagse-avontuur eindigt in teleurstelling
- Foto's
- 1
NIJMEGEN - Drie dagen lang liepen Chantal Cornelissens en Cindy van den Abeele fluitend en zingend veertig kilometer, verkleed als Zeeuwse meisjes.
Op een enkel blaartje na voelden ze zich topfit. Niets leek hen van het Vierdaagsekruis af te kunnen houden.
Toch eindigde hun wandelavontuur al voor de start van de laatste etappe. Terwijl duizenden wandelaars in Nijmegen feestvierden, zaten de twee Zeeuws-Vlaamse vrouwen vrijdag zwaar teleurgesteld thuis in het Zeeuws-Vlaamse Kloosterzande. "We kunnen het nog steeds niet geloven."
Cindy's voet werd donderdagavond overreden door een auto, na een etentje in de stad. "Het was gigantisch druk, en de auto kwam van achter", blikt Chantal terug. "Ik gilde het uit van de pijn", zegt Cindy. "Ik voelde meteen dat het niet goed was. 'Nu is de Vierdaagse over', was het eerste dat ik dacht." In het ziekenhuis bleek dat ze gelijk had: er is een botsplinter van haar middenvoetsbeentje afgebroken. Cindy's voet zit in het gips. Ze moet voorlopig rust houden. "Het doet zeer en ik kan mijn teen niet bewegen. Maar de ergste pijn, die zit in ons hart."
De dames weigerden het meteen op te geven. Ze probeerden vrijdag in alle vroegte een rolstoel te regelen voor Cindy om tóch van start te gaan op de laatste dag. Chantal: "Desnoods duw ik haar veertig kilometer, dacht ik. We hebben zoveel vrienden gemaakt tijdens de Vierdaagse. Mensen zouden ons vast wel willen helpen."
Maar een rolstoel bleek zo snel niet voorhanden te zijn. Opgeven was de enige mogelijkheid. "We reden 's ochtends vroeg weer terug naar ons gastadres en zagen de tribunes voor de intocht al staan. Het was zó wrang", zegt Chantal. "Echt een drama. We hebben heel wat traantjes laten vloeien vandaag. Waarom moest dit precies gisteravond gebeuren? Na de finish had die auto over allebei mijn voeten mogen rijden. Dan hadden we in elk geval het vierdaagsekruisje gehad."
Chantal piekerde er niet over om in haar eentje naar de finish te lopen. "Van Cindy mocht ik wel gaan, maar ik denk dat ik het niet zou kunnen. We hebben de hele week samen beleefd."
De vrouwen wilden gisteren zo snel mogelijk terug naar Zeeuws-Vlaanderen. "Die feestende wandelaars: dat konden we niet aanzien."