Johan Matthijs kijkt toe hoe zijn Australian sheperd Silver de frisbee enthousiast uit de lucht plukt. foto Peter Nicolai
Honden zijn net kinderen. Ze houden van speelgoed en spelen graag met het vrouwtje of het baasje.
Zie ook:
Dogfrisbee is een jonge sport waar plezier samen gaat met techniek, creativiteit en muziek. In combinatie met het gooien van frisbees levert het velen veel pret op.
Jan Jansen uit Sluis en Johan Matthijs uit Knokke-Heist hebben de handen ineen geslagen. Ze lieten zich in Hasselt in Belgisch Limburg scholen en kunnen nu les geven. Ze vonden een aantal fanatiekelingen deze zomer bereid om de sport bekender te maken in de streek door demonstraties. Met de gemeente Sluis werd contact opgenomen met als resultaat dat Frisbee Fun Sluis, zoals het clubje liefhebbers zich noemt, nu een grasveldje naast het multifunctioneel centrum De Keure voor hun hobby mogen gebruiken. Inmiddels zijn er zestien leden die wekelijks op donderdagavond en zondagmiddag actief zijn.
Dogfrisbee ontstond begin jaren zeventig. 'Uitvinder' is Alex Stein, een Amerikaan die met zijn whippet Ashley, de harten van vele landgenoten veroverde. Vanuit Amerika raakt Japan ook vlug warm voor deze hondensport, maar het duurde tot halverwege de jaren negentig eer dogfrisbee naar Europa gehaald werd. Enkele jaren later werd de frisbee in Nederland en België bekend. De club in Sluis is de enige in de streek.
Als instructeur Johan Matthijs de frisbee in zijn hand neemt is zijn 2-jarige Australian Sheperd door het dolle heen. Silver blaft driftig en wil zo snel mogelijk beginnen. Matthijs: "Niet elke hond is een superatleet en ze beschikken ook niet allemaal over enorme snelheid of springvermogen. Maar - dat is nu het leuke van dogfrisbee - de sport wordt gewoon aangepast aan de combinatie van hond en baas. Het is voor velen een vorm van ontspanning, die veel voldoening geeft. Het vergt heel wat van de hond. We spelen een kwartiertje, dat is redelijk vol te houden voor de meeste honden, en daarna krijgen ze even rust."
Jan Jansen was al enige jaren actief in het trainen van puppy's. Hij is laaiend enthousiast over de sport. "Dogfrisbee zorgt voor een verminderd risico dat je hond probleemgedrag gaat vertonen uit verveling. De sport zorgt er voor dat hij geestelijk voldoende geprikkeld wordt. Het samenwerken als team versterkt bovendien de relatie tussen hond en baas en daar profiteer je in de thuissituatie weer van."
Het leren gooien met de frisbee en het oefenen om de hond de schijf op te laten vangen is een ware uitdaging. De trainingen starten telkens met de verschillende werptechnieken zonder hond en eindigen met individuele oefensessies voor hond en baas.
Volgens Jan Jansen, die al van jongs af aan honden trucjes wou leren, is het een sport waarbij fysiek contact tussen de spelers zo veel mogelijk kan worden vermeden zonder het minder spannend te maken. "Snelheid, tactiek, atletisch vermogen en behendigheid zijn belangrijke onderdelen van dogfrisbee. Het is een competitief spel waarbij sportiviteit ook heel belangrijk is."
Dogfrisbee wordt zonder scheidsrechter gespeeld. "We frisbeeën puur voor het plezier. De hond moet wel volgroeid zijn om te kunnen starten. De snelheid, de mooie duiken en de hoge sprongduels maken dogfrisbee bovendien tot een fascinerende sport om naar te kijken. Na afloop ligt je hond zeer voldaan te slapen in zijn mand. Als hij uitgerust is, kijkt hij weer vol enthousiasme uit naar de volgende keer dat je de frisbee uit de tas haalt."
Dat honden tot ongelooflijke prestaties kunnen komen met de frisbee bewijst het wereldrecord voor de 'distanceworp': een hond ving het schijfje na een worp van 97,44 meter in zijn bek.
