Het gelukkige gezin Yazbeck-Spuesens: 'We genieten elke minuut van de dag van elkaar. Phoebe loopt hem overal achterna. Ze kan haar geluk niet op.' foto Peter Nicolai
PHILIPPINE - Ze doen hun verhaal aan de tafel in de open keuken in hun huis in Philippine.
Op de bank in de voorkamer wordt de bijna vijfjarige Phoebe zoet gehouden met een dvd-tje. Obad Yazbeck kijkt naar zijn echtgenote Esther Spuesens en trekt haar liefdevol aan een oorlelletje. Hij geniet van zijn vrijheid, na vier erbarmelijke jaren in een snikhete, veel te kleine cel in de gevangenis van Patras op het Griekse schiereiland Peleponessos. Yazbeck (43 nu) zat er vast nadat hij in augustus 2006 bij het passeren van de Turks-Griekse grens werd opgepakt op verdenking van drugssmokkel. Hij was op de terugreis van een bezoek aan zijn doodzieke moeder in Libanon. Ze is inmiddels overleden.
De douaniers hadden, beweerden ze, vijftig kilo hasj in z’n auto aangetroffen. Een verbijsterde Obad werd in juli 2007 veroordeeld tot vijftien jaar cel. In hoger beroep werd de straf later teruggebracht tot twaalf jaar.
Dankzij bemiddeling van Europarlementariër Jeanine Hennis-Plasschaert en medewerking van Nederlandse ambtenaren mocht Obad zijn resterende straf in Nederland uitzitten. Dat kon dankzij de Wet Overdracht Tenuitvoerlegging Strafvonnissen (WOTS). Daarvoor was wel een besluit van de Griekse minister van justitie nodig én moest er 20.000 euro boete worden betaald. Vorige week begeleidde de marechaussee Obad naar Nederland. En aangezien de strafnormen hier anders zijn, kwam hij zaterdag al vrij.
Esther: „We genieten elke minuut van de dag van elkaar. Phoebe loopt hem overal achterna. Ze kan haar geluk niet op. Het belangrijkste is al die kleine dagelijkse dingen weer samen te kunnen doen: boodschappen doen, samen koken, naar de zee, beetje in de tuin rommelen, fietsen, spelen met Phoebe, kortom genieten van elkaar en van onze vrijheid.”
De ogen van Obad spuwen vuur als hij de gebeurtenissen in de Griekse gevangenis beschrijft. „Je bent daar minder dan een hond. Je wordt geestelijk gemarteld, hebt geen enkel recht en wordt compleet vernederd. Ze zetten iemand, die een maand moet uitzitten probleemloos in één cel met een moordenaar. Levensgevaarlijk. En voordat je wordt voorgeleid, kun je gemakkelijk achttien maanden in voorarrest zitten.” De overgang naar Nederland was meer dan een verademing. „Hier werd ik gewoon met ‘u’ aangesproken, kreeg ik een kopje koffie. Nou, voor zo’n behandeling moet je in Griekenland minstens de president zijn. Het is allemaal pure corruptie.”
Obad heeft veel gevangenen zien sterven. Esther: „Mensen hier zien Griekenland als een mooi vakantieland. Maar als je die verhalen hoort, is het wel een land met twee gezichten.”
Phoebe was tien maanden oud, toen haar vader achter de tralies verdween. Dankzij de regelmatige bezoekjes met Esther aan de gevangenis vervreemdde ze niet van haar vader. Obad: „Ik had eigenlijk recht op verlof tijdens dergelijke bezoeken, maar dat werd me dan om duistere reden ontzegd. Pas op het laatst mocht ik de gevangenis wel even uit.”
Esther en Obad beraden zich over een tijdje over een mogelijkheid tot rehabilitatie. Dat moet, vinden ze, want er is sprake van groot onrecht. Maar eerst gaan ze genieten van een mooie vakantie, met z’n drietjes. En... het eerste ruzietje hebben ze al gehad. Want zij moet uit de keuken blijven, als hij kookt. Ze vertellen het lachend.
Sorteer reacties
