De Aardenburgse Havenpolder transformeert de komende maanden in een nieuw natuurgebied. foto Peter Nicolai
De Olieschans mag dan tot de Staats-Spaanse linie behoren, de versterking past niet in het landschap, vinden inwoners van Draaibrug. foto Peter Nicolai
1/2
DRAAIBRUG - Theo Buijsse was altijd een natuurmens, een groene jongen.
Maar hij is de laatste jaren behoorlijk 'ontgroend'. Want Buijsse (56) kan het natuurbeleid van de overheid steeds vaker niet meer volgen. Onder het mom van aanleg van nieuwe natuur gaan oude bosjes, waar generaties kinderen speelden, tegen de vlakte. En goede Zeeuwse kleigrond wordt, ten koste van miljoenen euro's, opgeofferd aan het 'herstel' van cultuur-historisch erfgoed waar geen kip op zit te wachten.Natuurlijk heeft Buijsse even gedacht dat het aan hem lag. Maar een rondgang door woonplaats Draaibrug leerde hem dat bijna iedereen dezelfde mening is toegedaan. De Draaibruggenaren zijn de afgelopen jaren met hun neus op de feiten gedrukt. Eerst is de Olieschans in meer dan volle glorie herrezen en sinds een tijdje rijden draglines, vrachtwagens en bulldozers af en aan om de Aardenburgse Havenpolder in een natuurreservaat te veranderen.
"Mooi", denkt een leek die van Aardenburg naar Draaibrug of vice versa reist. Maar de bewoners van Draaibrugge zien de veranderingen vooral als stompzinnige geldverspilling. Ze werden pas echt boos toen het Draaibrugse bosje - in de buurt bekend als 't Bosje - op een kwade dag zo maar verdwenen bleek. Het was een bosje van niks, enkele tientallen schots en scheef door elkaar staande bomen op een vergeten oeverkantje. In de zomer bijna ondoordringbaar en in de winter kaal. Maar wél de plek waar de kinderen uit Draaibrug generaties lang speelden. Hutten bouwden, verstoppertje speelden, de eerste zoen uitwisselden. En visten vanaf de oever. Een jochie haalde ooit een paling van 75 centimeter uit de kreek, weten ouderen nog.
Nostalgische herinneringen vervagen telkens weer. Maar om de huidige jeugd nou een ideale speelplaats te ontnemen, gaat Buijsse te ver. Vooral omdat er 'natuur' voor terug komt. "Wat was dat bosje dan? Gaan ze dure nieuwe natuur aanleggen, terwijl er al natuur was, waar ook nog eens druk gebruik van werd gemaakt!"
De aanleg van een nieuwe Olieschans is al even onbegrijpelijk voor Theo Buijsse. Dat de provincie de Staats-Spaanse linie tot leven wil laten komen, snapt hij. Maar daar hoef je toch geen eenzame verdedigingsheuvel voor aan te leggen in een landschap dat verder geen historische aanknopingspunten biedt. "Nu is goede Zeeuwse kleigrond verloren gegaan om een schans vlakbij moderne loodsen aan te leggen. Dat slaat toch nergens op." De spreekbuis van Draaibrug benadrukt nog eens dat hij niet tegen nieuwe natuur is. "Het zou prachtig zijn als er grote bloemenvelden komen, waar je - langs een kronkelend kreekje - doorheen kunt struinen. Maar nee, overal komt diezelfde oubollige natuur van een eeuw geleden terug. De verovering van polders op de zee is ook geschiedenis. Na tientallen jaren hebben we hier goede, stevige klei en die moet dan wijken voor arme zandgrond. Terwijl Zeeuwse klei voor vruchtbaarheid en kwaliteit staat, ook buiten de landbouw. Veel mensen kunnen er dan ook met hun verstand niet bij dat die vruchtbare akkers het veld moeten ruimen."
Buijsse is lid van de Draaibruggeraat ('met een 't' om onze ruggegraat te benadrukken'). Dat orgaan heeft niet de status van een dorpsraad, maar functioneert wel als zodanig. Buijsse zette zijn grieven op de site van Draaibrug (www.draaibrug.com) en schreef een brief naar de bestuurders van de gemeente Sluis en de provincie Zeeland.
Hoewel hij nog niet van iedereen antwoord kreeg, weet hij wel zo'n beetje wat hij kan verwachten. Nieuwe natuur móét: voor de ecologische hoofdstructuur, het aanboren van toeristisch potentieel, het verkrijgen van Europese subsidies. "Natuurlijk draaien we de gebeurtenissen hier niet meer om. Ik kan alleen maar hopen dat in het vervolg meer wordt gewerkt aan draagkracht in de streek. Door naar mensen te luisteren, kunnen onnodige werken achterwege blijven, geld worden bespaard en een wat gevarieerder landschap ontstaan. Ik heb één iemand gesproken die lyrisch is over het opnieuw inrichten van de Staats-Spaanse linie, de overige bewoners krijgen het alleen Spaans benauwd."
© BN DeStem 2012, op dit artikel rust copyright.
Wij plaatsen alleen reacties die ondertekend zijn met uw voornaam, achternaam en woonplaats.
Sorteer reacties
