Havenschap Zeeland Seaports restaureerde een oud kanon uit Vlissingen. Volgende week wordt het geplaatst bij de Griete.foto's Peter Nicolai
Voorzitter Edwin Hamelink van de Heemkundige Vereniging (links) en Bert van Broekhoven van de Steltkluut.
1/2
TERNEUZEN - Toen Napoleon op 29 september 1811 op de dijk van de Margarethapolder bij het gehucht de Griete stond, was hij vast niet onder de indruk van de graspiepers, de kwikstaarten en de goudpleviertjes.
Zie ook:
In het boek Napoleon in Holland en België uit 1839 schrijft Charlotte de Sor over het bezoek aan de batterij: 'Dat zijn werken, der Romeinen waardig!', riep hij uit op een toon, waarin een weinig hoogmoed doorstraalde. 'Mijn bevelen zijn met ijver en overleg uitgevoerd geworden. Het is wel, mijne heren, ik ben tevreden.' En weg was de keizer weer.
Op de plaats van de kustbatterij, staat vanaf volgende week een oud, opgeknapt, kanon. Netjes op een affuit. Het heeft in het begin van de negentiende eeuw nog dienst gedaan in Vlissingen, maar werd later oneerbiedig gebruikt als meerpaal in de Buitenhaven. Havenschap Zeeland Seaports honoreerde het verzoek van de Heemkundige Vereniging Terneuzen, groef het kanon op, reviseerde het en gaf verder alle medewerking aan plaatsing tussen Terneuzen en de Griete. Daar staat het vanaf volgende week als herkenningspunt van waar ooit de kustbatterij was te vinden.
Voorzitter Edwin Hamelink van de Heemkundige Vereniging: "Er is nagenoeg niets meer over van de batterij, die in 1807 werd aangelegd en de toen nog aan te leggen marinehaven moest verdedigen. Toen de Engelsen met hun geschut vanaf het fregat Impérieuse het kruitmagazijn raakten en er grote vernielingen werden aangericht, is het nog deels vernieuwd. Later, toen de Fransen zich hadden teruggetrokken, is het langzaam verdwenen vooral door dijkwerken. Het enige wat nog zichtbaar is, is een tweetal grote waterputten in de polder, voor het drenken van de paarden."
De Terneuzense heemkundigen doen verwoede pogingen om stukjes van het verleden weer zichtbaar te maken. Hamelink: "We krijgen daarbij alle medewerking van de gemeente. Op het stadhuis beseft men de laatste tijd ook dat er in het verleden wel erg slordig met ons erfgoed is omgesprongen. Bij het kanon aan de Margarethapolder wordt op een paneel informatie verstrekt over de kustbatterij en de plannen van Napoleon. Dat is geen overbodige luxe, want eigenlijk weten heel weinig mensen wat zich daar heeft afgespeeld."
Het plan om de batterij aan de vergetelheid te ontrukken, is van Lou van Fraeijenhoven, gewaardeerd lid van de Heemkundige vereniging én van natuurbeschermingsvereniging De Steltkluut. Hij bracht die twee organisaties om de tafel en toen ontstond het plan om de plaatsing van het kanon te combineren met de bouw van een vogeltelpost. Bert van Broekhoven van De Steltkluut: "We zaten in januari voor het eerst bij elkaar en daarna is het project in een stroomversnelling gekomen. Dankzij medewerking van de provincie, de gemeente en het waterschap hebben we dit allemaal kunnen financieren. Vanaf de telpost heb je een prachtig zicht op de zeezijde en de achterliggende Margarethapolder, een hoogwatervluchtplaats. We hebben er vorig jaar oktober voor het eerst vogels geteld. Een prachtlocatie." Het kanon en de telplaats staan honderd meter uit elkaar. Logisch, zo'n kanon zou de vogels maar afschrikken.
