De trams van Gent rijden in de Kanaalzone tot in Wondelgem, het opstappunt voor Zeeuwse buspassagiers. foto's Camile Schelstraete
Station Terneuzen eindpunt van de sneltram?
1/2
Net als vroeger. In de tijd van Gent-Terneuzen (GT) en Mechelen-Terneuzen (MT), de roemruchte spoorlijnen die tussen 1870 en 1948 impulsen gaven aan de industrialisatie van delen van Zeeuws-Vlaanderen. Wie er echter het standaardwerk van H.G. Hesselink over de geschiedenis van de Zeeuws-Vlaamse spoorwegen op naslaat, komt al snel tot de conclusie dat het personenvervoer op de Vlaams-Zeeuwsvlaamse lijnen nooit echt van de grond is gekomen.
Tussen Gent en Terneuzen pendelden op goede dagen slechts vijftig mensen op en neer. Alleen in de zomer van 1913, toen in Gent de wereldtentoonstelling werd gehouden, was het wat drukker. In de wagons op de GT-lijn was het bovendien verre van aangenaam verpozen. Passagiers konden zich melden bij het spoorpersoneel en werden vervolgens de bagage-of remwagon ingeduwd. Mechelen-Terneuzen had beter materieel, maar fungeerde inZeeuws-Vlaanderen nauwelijks als 'vervoerder van menschen'. Een kaartje was duur, dat voor de buurttrammetjes van de Zeeuws-Vlaamsche Tramwegmaatschappij (ZVTM) was stukken goedkoper en vanwege de frequentie een veel beter alternatief. GT kampte van begin af aan met interne problemen. Overeenstemming over de aanleg van de lijn bestond er niet. Een deel van de aandeelhouders uit de Borinage, maar ook uit Gent, wilde de lijn van Gent doortrekken via Eeklo naar Breskens. De gemeenteraad van Gent koos in 1855 voor een spoor tot Terneuzen, maar dat was gemakkelijker gezegd dan gedaan. In Vlaanderen werd de benodigde grond snel verworven, maar over de grens was er verzet. De Nederlandse defensietop was ook niet blij met die Belgische entrepeneurs, die met hun stoomlocs de vesting Terneuzen wilden slechten. Het station Terneuzen werd dan ook neergezet op een ongunstige plek, buiten de stad. In het topjaar van GT (1913) werd de maatschappij gerund door directeur Nestor Wilmart, een bon-vivant, die de maatschappij met zijn oplichtingspraktijken bijna tot bankroet dreef. Wilmart had zes drukkers opdracht gegeven obligaties voor de maatschappij te laten drukken. De valse waardepapieren bracht hij vervolgens in omloop. Het vergaarde geld (meer dan een miljoen franken) stak-ie in eigen zak. Edoch, toen een dief na een inbraak bij Wilmart bleek te beschikken over valse waardepapieren, dook de politie toch maar eens in Wilmart zijn administratie en ontdekte dat de directeur zich op criminele wijze had verrijkt. Nestor Wilmart vluchtte nog naar Frankrijk, maar werd uiteindelijk gearresteerd, uitgeleverd en veroordeeld.
In 1930 ging de maatschappij failliet en kreeg MT het alleenrecht op de GT-sporen in Zeeuws-Vlaanderen. MT mocht echter bij Zelzate niet de grens over, daar reed de Belgische Spoorwegen nu. Passagiers moesten bij Zelzate dan ook overstappen. Bij het latere busvervoer veranderde daar weinig aan. MT hield het vol, net als de tramwegen, tot 1948. Alleen het trace Hulst- Sint-Niklaas bleef nog in gebruik tot 1962.
© BN DeStem 2012, op dit artikel rust copyright.
Wij plaatsen alleen reacties die ondertekend zijn met uw voornaam, achternaam en woonplaats.
