Home / Regio / Roosendaal / Het leven na een levertransplantatie

Het leven na een levertransplantatie

  • Reageer
  • U kunt deze pagina printen door gebruik te maken van de standaard print mogelijkheden in uw browser.

Foto's
1
  • Afbeelding
    Beschrijving
    Marielle Asselbergs wil bijna twintig jaar na haar levertransplantatie met leerlingen van de Martinusschool praten over haar ervaringen.foto Robert van den Berge/het fotoburo
RUCPHEN - Ze beschouwt zichzelf als het levende bewijs dat er goed te leven valt met een levertransplantatie.
Marielle Asselbergs (42) uit Rucphen spreekt aan de vooravond van de Donorweek uit eigen zware ervaringen.



Dagelijks ervaart ze nog de gevolgen van haar eigen levertransplanties die ze in 1992 heeft ondergaan en die ze wonder boven wonder heeft overleefd.



Daar wil ze, bijna twintig jaar later, over praten. Met de krant, maar volgende week ook op een luchtige manier met de leerlingen van groep zeven en acht van de plaatselijke Martinusschool.



Het is haar eigen idee om op die manier het werk van de Nederlandse Transplantatie Stichting onder de aandacht te brengen bij jongeren. "Maar ik doe het ook om te laten zien dat je met een donororgaan naar omstandigheden best nog een goed leven kunt hebben. Daarnaast vind ik dat kinderen mogen en moeten weten dat geluk en ongeluk heel dicht bij elkaar liggen. Van het ene op het andere moment kan het leven ineens totaal anders worden."



Tot haar 22e leidde Marielle Asselbergs een onbezorgd leventje. Dat veranderde drastisch toen ze in de zomer van 1992 voor een toeristische organisatie naar Turkije moest. Daar ging het na twee maanden helemaal mis.



De klachten begonnen met vermoeidheid, maar het werd steeds erger. Oververmoeid, veel slapen en hevige buikpijn. Turkse artsen wisten zich er geen raad mee.



Haar collega's regelden dat ze uiteindelijk binnen een week met een vliegtuig naar Nederland kon. "Een verder leeg vliegtuig, want er was angst dat ik andere mensen zou kunnen besmetten", zegt Marielle Asselbergs. Ze was niet ingeënt tegen hepatitis B. Dat hoefde toen niet, maar uiteindelijk is dat haar wel bijna fataal geworden.



"Familieleden hebben me op het vliegveld opgewacht en meteen naar het ziekenhuis in Roosendaal gebracht", zegt Marielle.



Ook daar ging het mis. Tijdens de onderzoeken raakte ze in coma. Toch werd ze door toedoen van haar Willebrordse huisarts nog met een ambulance naar het Dijkzigt ziekenhuis in Rotterdam vervoerd.



Terwijl bijna iedereen haar al had opgegeven, begon daar haar tweede leven zoals ze het nu zelf zo mooi zegt.



"Eerst hadden artsen voor mijn leven gevochten. Na die transplantaties is mijn eigen gevecht pas echt begonnen. Binnen anderhalve dag ben ik twee keer geopereerd, want de eerste lever was iets te klein."



Vijf weken na de ingreep stond Marielle Asselbergs met haar nieuwe lever weer in het 'gewone leven' en sinds die tijd accepteert ze dat ze niet alles meer kan. "Ik kan heel veel, maar wel in een lager tempo dan anderen van mijn leeftijd", zegt ze. "Vermoeidheid en infecties zijn mijn grootste vijanden. Maar dat vind ik onbelangrijk. Ik deel mijn leven in op basis van de energie die ik voor een bepaalde inspanning denk nodig te hebben. Daar valt goed mee te leven."



Na haar transplantaties volgde de Rucphense een opleiding aan de Kunstacademie. Ze is nu kunstenaar, maar wil daarnaast gastlessen geven over haar ervaringen. "Volgend jaar vier ik mijn eigen 'leverfeest'. Omdat het dan twintig jaar geleden is, willen we daar in Breda een expositie aan wijden. Momenteel werk ik aan een film over mijn leven en lever. Want het is belangrijk dat je kunt aantonen dat er goed mee te leven is. Ik ben ook heel benieuwd hoe kinderen in Rucphen volgende week op mijn verhaal zullen reageren."



Ze vertelt het enthousiast omdat ze in die twintig jaar goed heeft kunnen verwerken wat ze heeft doorstaan. "Als je zoals ik een paar keer door het oog van de naald bent gekropen, hoef je mij niet te vertellen wat relativeren en accepteren is. Dat gaat vanzelf."



Een nog groter wonder dan dat ze nog leeft, is voor Marielle Asselbergs de geboorte van haar nu zeven jaar oude zoon. "Dat ik met het lichaam dat zoveel heeft geleden nog een kind heb kunnen krijgen, is het mooiste kunstwerk dat ik ooit heb gemaakt."

 Populaire artikelen op Blendle