In januari 1971 kochten Hubert van Hoydonck en Annie van Hoydonck-Konings hun winkel, in de Willebrordse Bremstraat.

Vrijdag 9 september 2011 gaat de deur dicht. Veertig jaar lang kwamen allerlei wielrenners van naam over de vloer. Even een remmetje laten afstellen, even bijpraten op maandagmorgen, even vertellen op de leren bank in de hoek van de werkplaats. En ondertussen misschien een blik werpen op de foto's aan de muur, die verwijzen naar een leven tussen de wielen.



Wie kwamen er allemaal, bij Hubert en Annie achterom, door het poortje de werkplaats in? Ze noemen liever geen namen, bang dat ze iemand vergeten. Maar vooruit, Wim van Est en Woutje Wagtmans wisten de weg naar Sporthuis Hubert te vinden. Ze staken van wal over de reizen die ze maakten met zijn tweeën, heel Europa door. "Wout had eens een nieuwe aluminium koffer. Hij legde hem gewoon op het dak van de wagen. 'Zoude die niet vastbinden Wout?', zei Wim, maar dat hoefde niet. Ze waren nog niet over het bruggetje bij Zundert, of hij lag er al af", zo hoorde Hubert het in zijn zaak vertellen.



Van Hoydonck heeft het fietsen niet van een vreemde, zijn vader Sjef koerste en repareerde rijwielen, in de schuur bij zijn boerderij. Vader Sjef staat op een foto die hoog tegen de muur hangt. "Om te trainen reed hij naar Brussel. Om vier uur 's ochtends de deur uit. Om tien uur was hij weer aan het werk op de boerderij."



Hoog in de werkplaats heeft Hubert een bloemenkrans gehangen. Zelf verdiend in de Ronde van Sprundel 1990. Vroeger reed hij als amateur voor Anuy's Sport, de ploeg die werd gesponsord door de gebroeders Nuyten uit Rucphen, van de regenkleding. Tot op de dag van vandaag draait Van Hoydonck zijn rondjes bij de veteranen.



Op een van de foto's aan de muur staat Hubert met Miguel Indurain. De grote Miguel deed mee aan sponsortochten in het kielzog van de Tour de France, en Hubert was erbij om te waken over het materiaal. Een andere foto laat Hubert zien naast Giuseppe Saronni, gemaakt op een beurs. Een bijzondere prent is dat, samen met Rik van Looy is Saronni idool van Hubert.



Als gewaardeerd materiaalman kwam Hubert in aanraking met de groten van de wielersport. Jacques Hanegraaf, Johan van der Velde, Rini Wagtmans, Henk Nijdam, Hennie Kuiper, Eric Vanderaerden. Tristan Hoffmann, Teun van Vliet, Patrick Jonker, ze kwamen bij hem over de vloer. Plus talloze anderen. "Kom", zegt Hubert, "we gaan naar de winkel." In de winkel hangt een poster met een heel bekende foto.



Opperkampioen Fausto Coppi geeft in een beklimming een drinkbus aan zijn grote rivaal Gino Bartali. Of was het nou andersom? "Ik zag die foto op een beurs in Milaan. Bartali zelf was er ook. Je kon die foto kopen, maar ik wilde hem krijgen. Toen ik tegen Bartali zei dat het voor de winkel in Sint Willebrord was, was het gelijk goed. Hij kende Van Est en Woutje hé."



Vanzelf komt het gesprek op Bert Oosterbosch, de temporijder, de wereldkampioen op de honderd kilometer ploegentijdrit. Bertje woonde destijds in Oudenbosch en was ook klant bij Hubert. Nou ja, klant. "Hij heeft hier dikwijls aan de keukentafel zitten praten. Bert was een onzeker persoon. Ik heb meegemaakt dat hij wegging bij Raleigh. Het seizoen was nog niet voorbij, dus hij moest nog een paar koersen rijden.



Dat deed hij op zijn Raleigh-fiets, maar daar werd hij om uitgelachen door een paar van zijn oude ploegmaten. De andere dag komt hij hier om een nieuw frame. Ik zeg: Bert niet doen, anders hebben ze jou zitten en gaan ze je nog harder de grond in trappen. Ik heb dikwijls moeten zeggen dat hij ze allemaal uit het wiel moest rijden, want dat kon ie hé? Laten zien wie de baas is." Hubert vertelt verder. "Nadat Bert als prof gestopt was, ging hij toch weer fietsen, bij de amateurs. Op een avond belde hij op om te vertellen dat hij had gewonnen in Bladel. Zijn eerste zege weer. Hij klonk zo tevreden, zo intens gelukkig. Een paar dagen later was hij dood. Hartstilstand."



Terug naar de werkplaats. Daar hangen naast de foto's ook krantenknipsels aan de muur. 'Gezelligheid hoofdzaak bij tourclub Hubert.' En boven een groot stuk over een toerfietser staat: 'Jan Konings, nog nooit een lekke band gehad.' Met pen heeft iemand er een tekst aan toegevoegd: 'Maar wel in de sloot.' Er hangt een foto van Rini Wagtmans. Dat brengt weer een ander verhaal.



Vroeger had je in Sint Willebrord Jantje Balemans. Jantje was blind, maar horen dat'ie kon! "Als het peloton eraan kwam, wist hij precies waar Rini Wagtmans reed." Wagtmans, Wagtmans, Van Est, Hubert was blij met hun bezoeken aan zijn zaak, maar niet per se onder de indruk van de grote namen. "Een kleine renner helpen een prijsje te rijden, dat deed ik het liefst." Daarbij keek Hubert niet op een uurtje meer of minder. En Annie ook niet. Jarenlang hard gewerkt, met hart en ziel. En nu is het mooi geweest. "We zijn gewoon op."