Op het terrein van de Meeshoeve in Oud Gastel loopt Joke Martens een rondje met de ezel. Beetje bij beetje maakt het autistische meisje dat bij haar is, contact met de ezel. Uiteindelijk helpt ze met het borstelen en voeren van het dier. foto Frank Timmers
OUD GASTEL - Een ezel is meer sociaal dan koppig.
Het dier is lief, betrouwbaar en allesbehalve agressief. Een ideaal maatje voor mensen met autisme, ADHD, spasme of Down. Op zorgboerderij De Meeshoeve in Oud Gastel brengt Joke Martens beide bij elkaar. "Een autistisch meisje dat nooit spreekt en geen emoties toont, begint ineens te neuriën. Even later lacht ze, maakt ezelgeluiden en gilt zelfs."
Martens wil het geen therapie noemen. "Want dan wordt vooruitgang verlangd en die kan ik nooit garanderen."
Persoonlijk begeleider Hanneke Gravemaker van Amarant is met haar cliënt op bezoek bij Joke Martens. Gravemaker noemt het wel therapie. "Wat hier op de Meeshoeve gebeurt, is wel degelijk gericht op ontwikkeling. Ze slaapt de nacht erna heel goed, is minder dwangmatig bij haar eetgedrag en maakt beter contact met volwassenen."
Volgens Gravemaker helpt de omgeving van de Meeshoeve daarbij. "Hier ervaart ze veiligheid, ze mag ondeugend zijn. Ik beveel het aan bij andere ouders, maar merk een koudwatervrees."
Die zal er in het begin bij de dolfijnentherapie ongetwijfeld ook zijn geweest, maar daarvan is de kracht inmiddels geaccepteerd. In aanwezigheid van dolfijnen leren kinderen twee tot tien keer sneller. Kinderen die nog nooit iets gezegd hadden, spraken voor de eerste keer begrijpelijke woorden uit, in aanwezigheid van de dolfijn.
Zo ver is de ezeltherapie nog niet ontwikkeld. "Onbekend maakt onbemind. Niet alleen in mijn omgeving, ook elders in Nederland", merkt Martens, die dit jaar een cursus asinotherapie volgde. Asino is Italiaans voor ezel. In België, Frankrijk en Engeland is er meer erkenning aan de therapie gegeven.
"Het negatieve beeld van de ezel werkt ook tegen. Dat is jammer. Een ezel is juist heel slim, in plaats van dom, koppig en eigenwijs. Als hij iets niet vertrouwt, loopt hij niet door. Ik ben een echt paardenmens, maar durf niet tussen vijftien losse paarden te staan. Wel tussen vijftien ezels. Die zijn zó lief, terwijl het bij een paard oppassen blijft voor bijten en schoppen."
De ezel wordt op de Meeshoeve ook ingezet bij bij de dagbesteding van de oudere gasten van Surplus. Ook de verstandelijk beperkte gasten van Sterrebos en Lambertushof werken met de ezel. "Die kletsen graag tegen zo'n beest, ze wandelen, borstelen en voeren de dieren. Het heeft allemaal met communicatie te maken. Daarnaast is het erg ontspannend."
meeshoevelogisch@hotmail.com
© BN DeStem 2012, op dit artikel rust copyright.
Wij plaatsen alleen reacties die ondertekend zijn met uw voornaam, achternaam en woonplaats.
