Het was gisteren een gaan en komen bij het duivenkot van Cees Luykx in Sint Willebrord. Hier begroet hij twee heren van de dopingcontrole, want ook dat hoort bij het winnen van 'Barcelona'. foto Jan van Zuilen
SINT WILLEBRORD - Barcelona winnen; het is de droom van elke duivenmelker. De wedvlucht uit de Catalaanse stad is de belangrijkste wedstrijd van het jaar. Zeg maar de Ronde van Vlaanderen of de Europacupfinale, maar dan voor de duivensport.
"Zo voelt het wel, ja. Ik kan het nog steeds niet echt geloven dat het
mij gelukt is", zegt Cees Luykx uit Sint Willebrord. Toch bleek
zaterdag in de loop van de middag dat een van de zes duiven die hij had
ingezet voor Barcelona, een drie jaar oude doffer, de snelste tijd had
geklokt van alle ongeveer zevenduizend Nederlandse duiven. Hoe bijzonder dit
resultaat is, bleek ook wel uit de belangstelling die Luykx gisteren te
verwerken kreeg. De hele dag door was het een drukte van belang bij het
duivenkot achter zijn woning aan de Irenestraat. Familie, vrienden,
bekenden, collega-duivenmelkers, allemaal kwamen ze feliciteren en allemaal
wilden ze de kampioensduif wel even zien. En tussendoor moesten er foto's en
interviews worden gemaakt en kreeg hij ook nog twee man van de
dopingcontrole over de vloer, want ook in dat opzicht laat Barcelona zich
vergelijken met andere grote sportevenementen. Over de prijs die aan het
winnen van Barcelona vastzit, houdt Luykx zich op de vlakte. "Wat ik er
op de eerste plaats mee verdien is eeuwige roem en verder is het vooral een
kwestie wat ik zelf wil. Als ik mijn duif verkoop, hou ik er vast wel een
aardige auto aan over, maar ik kan hem ook houden en er zelf mee gaan
fokken. Daar kan ik nu nog niets over zeggen. Dat laat ik ook afhangen van
voorstellen die me ongetwijfeld gedaan worden. Ik hou echter wel voor ogen
dat het niet alleen om geld gaat, het moet ook nog wel een beetje een sport
blijven."
Luykx, die sinds 1978 meedoet aan wedvluchten, heeft al vaker mooie prijzen
gewonnen, maar zo'n belangrijke als deze nog nooit.
