Bloemen worden bezorgd bij de woning van Frans Bauer in Fijnaart. foto's Robert van den Berge/het fotoburo
Mensen betuigden gisteren hun medeleven bij het kampje waar het drama zich maandagavond afspeelde.
Mariska Bauer, vrouw van Frans, in gesprek met een politieagent.foto Chris van Klinken/het fotoburo
1/3
Zie ook:
Maar kom niet aan de volkszanger als op 'zijn' woonwagenkamp iets
afschuwelijks voorvalt, waar bovendien zijn directe familieleden bij
betrokken zijn. Dan sluit het dorp de gelederen en wil het van geen smet op
het blazoen van de Bauers weten. Fijnaart gunt Frans zijn rust, zoals altijd.
Dinsdagmorgen is het druk aan de kramen op de weekmarkt in de Voorstraat. In
groepjes drommen ze samen, af en toe gaat een hand naar de mond. Tekenen van
afschuw. Niemand kan doorgronden wat zich maandagavond in de achterste
caravan op het kamp heeft afgespeeld. "Doortje is zo'n lief,
zachtaardig vrouwke, net als d'r poezen. Normaal zagen we haar hier samen
met haar zus Wies, Frans' moeder, boodschappen doen. Ze liet Wies meestal
het woord doen, maar echt teruggetrokken was Doortje niet."
Waar Wies was, was Doortje. Zo kent heel Fijnaart de zussen Van Dooren. Als
kind leerde Wies haar latere man Chris Bauer al kennen. Hun gezinnen stonden
op hetzelfde woonwagenkamp. Ze kregen als vanzelf verkering, trouwden en
kregen twee zonen: Frans en Dorus. Doortje trouwde met Giel de Krom, geen
kamper. Een oudere man in de Molenstraat weet dat je zo'n 'achterstand'
nooit inloopt. "Zijn familie woonde in 't Vijvertje hier in Fijnaart,
maar die wonen hier geen van allen meer. Kampers trouwden zelden met iemand
van buitenaf. De regel is daar: je bent een kamper, maar je wordt het nooit.
Hoewel, als je al veertig jaar lief en leed deelt..."
Giel was een fervent jeu de bouler op de banen achter het kamp. Een
bestuurslid van de boulesclub heeft geen commentaar. En dat geldt voor veel
inwoners van Fijnaart: 'Laat die familie met rust, het is al erg genoeg.'
Maar ook: 'Kom niet aan Frans, want dan kom je aan ons.'
Een vroegere bovenbuurman aan de Molenstraat is spraakzamer. Over het
slachtoffer geen kwaad woord, maar haar echtgenoot omschrijft hij als een
'moeilijk persoon'. "Doortje liet te veel over zich heen lopen. Het
speerde nogal eens in de woonwagen. Maar echt huiselijk geweld kwam daar
niet aan te pas. Dit had niemand verwacht." Een buurtbewoonster kwam de
zussen wekelijks aan de overkant van de Molenstraat op de begraafplaats
tegen, waar Wies en Doortje trouw de grafzerk van hun vader Dorus
oppoetsten. "Met bewondering zag ik ze daaraan werken. Waar wij onze
doden onder de grond wegstoppen, koesteren deze families hun overledenen. Nu
zal Wies vol toewijding ook het graf van haar zus gaan onderhouden.
Afschuwelijk."
Bauers biograaf Louis Bovée, onlangs verhuisd van Stampersgat naar
Duivendrecht, sprak de vader van Mariska Bauer maandagavond kort. "Mariska
was juist op weg naar huis om de oudste drie kinderen toch maar op de hoogte
te stellen. Doortje paste regelmatig op de kinderen van Frans en Mariska op.
Onvoorstelbaar dat dit heeft kunnen gebeuren. Iedereen is er kapot van.
Frans heb ik per sms sterkte gewenst. Da's voldoende. Het is goed dat zijn
management hem nu probeert af te schermen van de media, al is dat tegen zijn
natuur in. Frans is en blijft een open boek."
De auteur onderhoudt na het verschijnen van het boek in 2007 nog goed contact
met de Bauers. Geruchten als zouden Doortje en Giel ernstig ziek zijn,
spreekt hij tegen. "Niet dat ze nou zo gezond leefden. Doortje stak de
ene na de andere sigaret op en dat brak haar nog wel eens op. Van stoppen
wilde ze niet weten. Het lijkt me niet waarschijnlijk dat hij haar uit een
verder lijden verlost zou hebben."
Op de Kennedyschool is het een schooldag als alle anderen. Volgens de
directie is er altijd gelegenheid, mochten kinderen hun verhaal kwijt
willen. "Maar we doen niets speciaals."
De Moerdijkse burgemeester Wim Denie was maandagavond rond acht uur ter
plaatse. "Ik was een uur eerder op de hoogte gebracht van 'een
huiselijk drama'. In het tweede telefoontje maakte korpschef Peter Jobse
gewag van de familielink met Frans Bauer en het te verwachten
mediaspektakel. Ongeacht die bijkomstigheid had ik toch wel een bewijs van
empathie getoond."
Denie trof een totaal overrompelde familie Bauer aan. "'s Middags was de
moeder van Frans nog bij ze op de koffie geweest en had niets gemerkt. Neven
en nichten voegden zich bij de familie. Iedereen was er kapot van."
De Tros handhaaft de geplande uitzending van Bananasplit vooralsnog. De
redactie legt uit dat de opnames enkele weken geleden al zijn afgerond.
Frans' leven gaat niet over rozen
Frans Bauer heeft de lachers aan zijn kont, zeggen ze weleens. Maar het leven
van de van nature vrolijke zanger gaat niet altijd over rozen.
In 1997 overleed zijn zwager Jan van Rossenberg op 17-jarige leeftijd aan de
gevolgen van een verkeersongeval met de brommer.
In datzelfde jaar verongelukten Dominic Damveld en John Philippo, twee
bandleden van de First Show Band, het vaste begeleidingsorkest van Frans.
In 2002 werd de familie voor het eerst met dodelijk geweld geconfronteerd.
Een neef uit Weert bracht een vriendin met messteken om het leven. De
familie verbrak onmiddellijk alle banden met de man.
En eind vorig jaar moest Frans een neef, waar hij veel nauwere banden mee
onderhield, ten grave dragen. De man overleed aan een hartstilstand.
En maandag was de moord op zijn tante het zoveelste drama.
© BN DeStem 2012, op dit artikel rust copyright.
Wij plaatsen alleen reacties die ondertekend zijn met uw voornaam, achternaam en woonplaats.
Sorteer reacties
