De scheidende vee-arts bij een wel heel toepasselijk kunstwerk.foto Thom van Amsterdam
OUDENBOSCH; - Drama's heeft Piet Vugts (61) volop meegemaakt als dierenarts in Oud Gastel: "Gekkekoeienziekte, varkenspest, mond- en klauwzeer, allemaal kwamen ze voorbij." Nu is het de Q-koorts die de veehouderij teistert.
Vugts, die afgelopen zaterdag met een receptie afscheid nam van zijn praktijk, kent de emoties rond het afmaken van dieren op de boerderij. "Die geitenfokkers huilen geen krokodillentranen. Een varken denkt misschien alleen aan eten, maar geiten zijn aanhankelijk. Ze reageren echt blij als je het hok binnenstapt."De gepensioneerde veearts heeft geen goed woord over voor de aanpak van de Q-koorts door de regering: "Stoer hoor, al die dieren afmaken. Het eerste besmettingsgeval hadden we hier vijf jaar geleden al. Als ze toen gewoon waren begonnen met inenten, zoals in Australië, was er nu niks aan de hand geweest."
Geboren als boerenzoon in Oisterwijk kreeg Vugts de liefde voor het vee met de paplepel ingegoten. Tijdens zijn studie in Utrecht ontmoette hij de zoon van toenmalig veearts Van Groenland in Oudenbosch, wiens gemengde praktijk hij in 1978 uiteindelijk overnam: 3 Weikes. Met zijn echtgenote Karin (60) zag Vugts de veehouderij radicaal veranderen. "Of je bleef als boerenbedrijf klein en stierf, of je ging mee in de vaart der volkeren en breidde uit, met alle financiële gevolgen vandien. Die schaalvergroting heeft gezorgd voor enorme zorgen."
Als boerenzoon spreekt de dierenarts de taal van de Brabantse boeren. "Er was nooit een drempel tussen ons. Het schept bovendien een band als je met zijn tweeën om vier uur 's nachts een bevalling staat te doen in de stal, je armen in het bloed. Veel boeren vertelden tegen mij meer dan tegen hun huisarts." Die vertrouwenspositie heeft Vugts naar zijn weten nooit beschaamd, ook niet als een enkeling bijvoorbeeld eens aandrong op het gebruik van verboden groeihormonen: "Een absoluut taboe, onbespreekbaar."
Als dierenarts evolueerde Vugts mee met de moderne tijd: "Van ziektes bestrijden ging het werk steeds meer richting preventie." Voor moderne mammoetveebedrijven heeft hij nooit willen werken: "Die bestellen hun medicijnen per pallet op de wereldmarkt en hebben mij alleen nodig voor een handtekening."
Vugts geniet juist van het menselijke contact in zijn vak. Hij had er dan ook geen moeite mee toen, onder invloed van de stijgende welvaart, in de jaren negentig huisdieren steeds belangrijker werden in de praktijk: "Op een gegeven moment zaten er zelf boeren met hun honden in de wachtkamer! Het moet niet gekker worden, dacht ik." Zieke honden en katten zorgden ook voor emoties in de praktijk. Vugts: "Eigenaren willen altijd dat hun beestje blijft leven, ook als genezing niet mogelijk is. Ik zei dan altijd dat ik als dierenarts ook advocaat ben van de dieren. Als een huisdier verrekt van de pijn, kan hij beter inslapen."
