Joao Vangulua vertelt leerlingen uit groep 4a van basisschool De Meulenrakkers over de zoektocht naar zijn kinderen in Afrika. 'Het is goed om erover te praten.'foto Tonny Presser/het fotoburo
Joao Vangulua slaakt een diepe zucht en wijst naar zijn hart. "Het is niet goed om alles daar te laten zien.
Het moet eruit."De Angolees, negen jaar geleden gevlucht uit het door een burgeroorlog geteisterde Congo, heeft net in groep 4a van basisschool De Meulenrakkers in Ossendrecht zijn verhaal verteld. Een verhaal van je kinderen kwijtraken en de wanhopige zoektocht ze terug te vinden. "Ik heb het psychisch heel moeilijk, maar het is goed om erover te praten."
De meeste kinderen kennen Joao nog wel. Hij was tot voor kort immers conciërge op de basisschool in het dorp waar hij woont, 'hier drie minuten fietsen vandaan'.
Mede door acties op school kon hij afgelopen september aan een reis van een maand door de Democratische Republiek Congo beginnen, het land waar hij in 2000 uit vluchtte en daarbij zijn drie zonen uit het oog verloor. Zijn doel: m'n kinderen terugvinden.
"Ik ben gaan rondvragen en rondvragen. Bij bekenden en vrienden langs. Heeft iemand ze misschien gezien? Aanwijzingen volgen en zo maar doorgaan."
Zijn zoektocht leek lange tijd geen vruchten af te werpen, zoals ook een eerdere van spaargeld bekostigde zoektocht niks uithaalde. Maar op het laatste moment, slechts een paar dagen voor de terugreis naar Nederland, kwam het tot zijn grote opluchting dan toch nog goed. Hij sprak iemand in Kinshasa die hem op het juiste spoor zette. De voomalige asielzoeker vond zijn twee oudste zonen, inmiddels zeventien en vijftien jaar, en zijn 75-jarige moeder terug in een wijk in de miljoenenstad. "Mijn moeder is dement en herkende mij niet meer. Mijn oudste zoon kende me nog wel, de middelste niet", legt hij de kinderen uit.
Geduldig beantwoordt hij een lange reeks vragen. Ja, het is ver vliegen naar Afrika, wel acht uur, en nee, enge dieren is hij niet tegengekomen. "Die vind je niet in de stad."
En ja, ook in Afrika kennen ze huisnummers. "Mijn moeder en kinderen wonen op 22."
Het was moeilijk voor Joao, die inmiddels een Nederlands paspoort heeft, om alweer na een paar dagen te moeten vertrekken. Via zijn advocaat gaat hij nu proberen zijn zonen naar Nederland te halen. Beiden gaan ze in Kinshasa naar school.
