1/3
OOSTERHOUT - GGZ Breburg probeert een brug te slaan tussen psychiatrische patiënten en de rest van de samenleving. Het beeld is te negatief. Gertie Linssen van de GGZ: ‘Voor sommige mensen is het moeilijk werk te krijgen of zelfs bij een sportclub te komen.’
De politie luidde dit weekend de nationale noodklok: psychiatrische patiënten komen vaker in de kou te staan door de bezuinigingen van het kabinet en dat zorgt voor groeiende overlast in de samenleving. Wie kwetsbaar is en nergens gehoor vindt, trekt het soms niet meer.
Dat het belangrijk is ergens een plek te hebben, weet ook Liesbeth Peterse (42) uit Oosterhout. Ze lijdt aan schizofrenie en komt al jaren bij het Dag Activiteiten Centrum (DAC) van GGZ Breburg aan de Sweelinckstraat in Oosterhout. "Het is heel belangrijk voor mij om structuur te hebben, een dagindeling. Die vind ik hier."
Liesbeth is niet de enige. "Er komen hier 20 tot 40 mensen per dag", zegt teamleidster Anneke van Drongelen van het DAC.
Zondagmiddag was Liesbeth er ook. Het centrum hield een open dag vanwege het 'Kwartiermakersfestival Oosterhout'. Achterliggend idee van GGZ Breburg: er moet meer contact komen tussen psychiatrische patiënten en andere mensen.
Gertie Linssen van GGZ Breburg: "We willen de beeldvorming over psychiatrie verbeteren. Nu is het idee te vaak dat je bij mensen met psychiatrische problemen uit de buurt moet blijven."
Het leggen van contact leek zondagmiddag wel te lukken in de Oosterhoutse muziekbuurt. Buurtbewoners lieten zich door medewerkers rondleiden om te kijken wat er zoal gebeurt in het Dag Activiteiten Centrum.
Ze zagen de tweedehands kledingwinkel Fifty Fifty en de resultaten van veel creatieve inspanningen. "Zelf maak ik kaarten en doe ik aan textielarbeid. Ik geef ook een cursus empowerment. Die is gericht op het ontdekken van je eigen kracht, beter dan kijken naar je zwakheden", zegt Liesbeth.
Ook aan Liesbeth en de andere bezoekers van het centrum, gaan de bezuinigingen niet voorbij. "De eigen bijdrage wordt hoger, dat kan variëren van enkele tientjes tot een paar honderd euro per jaar."
Er wordt veel over gesproken, zegt Liesbeth. Mensen maken zich zorgen. "Als ik dit niet zou hebben, zou ik thuis verpieteren. Ik ben niet gek. Ik kan alleen niet in een betaalde baan functioneren. Het is een wrang idee, dat we meer moeten betalen terwijl we door dit centrum juist minder dure zorg nodig hebben."
Het DAC doet Liesbeth zo goed, dat ze is begonnen met vrijwilligerswerk. Dat is een doel, zegt Anneke van Drongelen. "Bezoekers en cliënten oefenen hier in vaardigheden die ze nodig hebben om aan het werk te kunnen, bijvoorbeeld in onze winkel of door het volgen van een computercursus."
zie ook: 
