Klaar voor de start, met de ervaren zweefvlieginstructeur Jasper Dekkers in de rug. foto Marcel Thijssen
GILZE - Buitenkansje zaterdag, een tochtje met een zweefvliegtuig op vliegbasis Gilze-Rijen.
Pracht-ervaring, vertelt een collega die het pas heeft gedaan, en volkomen veilig hoor. Maar hij kan het toch niet laten twee recente berichtjes te mailen: 'Zweefvliegers botsen op 700 meter'. En: 'Dodelijke crash met zweefvliegtuig in Weelde'. Op de benefietdag van de Gilzer zweefvliegclub Illustrious blijken nog 160 anderen de gelegenheid aan te grijpen. Voor 25 euro - méér mag natuurlijk - kunnen ze vandaag het luchtruim kiezen. De opbrengst gaat naar een mooi doel: de aanleg van een kinderboerderij bij De Schans, het nieuwe woonhuis voor vijftien mensen met een verstandelijke beperking in Chaam. Aangedragen door clublid Paul van Besouw, tevens vader van een van de bewoners van dit ouderinitiatief. "Het sprak direct aan: concreet en binnen vliegbereik", zegt hij. Er komt uiteindelijk 5300 euro binnen.
Af en aan gaan 'de kisten' zaterdag. In twee rijtjes staan ze klaar; de lier trekt ze om beurten omhoog. Even naar 400 meter, rondje maken en een minuut of zeven later staan ze weer beneden.
Mijn lengte, bijna twee meter, blijkt ditmaal een nadeel. Ik pas alleen fatsoenlijk in een Grob en die is net vertrokken. Tijd genoeg voor geruststellende woorden van Michiel Burgering van Illustrious. De omstandigheden vandaag zijn ideaal, vertelt hij. "Onze kisten zijn honderd procent in orde en veiligheid staat bij alles voorop. Er kan niets gebeuren" En die ambulance dan op de hoek? "Oh ja, het vervoermiddel van een van de leden."
Dan wordt ik vastgegespt op een krap stoeltje onder een kunststof koepel, met in mijn rug de ervaren vlieger Jasper Dekkers. De kist wordt vastgehaakt en luttele seconden later vliegt het gras onder ons vandaan en gaat het steil omhoog. Dan een schokje - de haak van de lier is los - en het onpasselijke gevoel van 'over de top in de achtbaan'. Alleen storten we nu niet razend omlaag, maar suizen we licht schommelend rechtdoor. En dan voel ik aan den lijve wat me is uitgelegd over thermiek; de kist wordt even opgetild. Per saldo stijgen we twee meter per seconde, roept Jasper: een meter daling van het toestel, drie stijging door de warme lucht. Al draaiend klimmen we naar 600 meter. Per rondje neemt de misselijkheid toe. "Kijk naar buiten", gebiedt Jasper, en inderdaad dat helpt. Vlakbij zie ik een witte pannenkoek van Reeshofwoningen, verderop de skyline van Eindhoven en aan de andere kant is Breda en zelfs Rotterdam zichtbaar. "Jij even?" roept Jasper.
Geschrokken grijp ik het stuurknuppeltje en maak weifelend rondjes naar links en rechts. Machtig gevoel! De stuurknuppel naar voren en - whoeps - de snelheid loopt op van 100 naar 140 kilometer per uur. "Jij maar weer", roep ik terug, terwijl een zweetdruppeltje de nek inloopt. Drie minuten later zet Dekkers de Grob geroutineerd tussen twee pilonnen door aan de grond. Ik schud hem de hand en loop op onvaste benen de landingsstrip af.
Sorteer reacties
zie ook: 
