Deelnemers aan de Mont Ventoux Challenge gaan tot het uiterste op de top de van kale berg. foto's Henk den Ridder
Jan Palings uit Roosendaal zit helemaal kapot. Maar hij moet nog zes kilometer fietsen, waarvan vijfhonderd meter klimmen. En dat lukt hem.
Oud-renner en -geletruidager Gerben Karstens (67) haalt de top van de Mont Ventoux.
Oud-profwielrenner Piet Dubbelman uit Lage Zwaluwe heeft de top gehaald.
Sportarts en oud-topjudoka Jessica Gal neemt deel aan de challenge en stempelt hier haar kaart af in Sault. Nog één beklimming te gaan.
1/5
Die wind. Altijd maar die vervloekte wind.
De naam Mont Ventoux wordt vaak verklaard als de berg van de wind. Deze 1912 meter hoge jeugdpuist met zijn kale witte top in de Zuid-Franse Provence is al in menig wielerwedstrijd een keiharde scherprechter gebleken en is dat ook afgelopen zondag tijdens de Mont Ventoux Challenge.Het zijn 61 fietsers uit Nederland die deze berg wel even zullen bedwingen. Eén keer? Ben je mal. Maar liefst 41 van de 61 willen graag toetreden tot de Club des Cinglés du Mont Ventoux, een gezelschap van malloten die de Kale Berg drie keer hebben beklommen. Voor het goede doel, de Pim Foundation, hebben ze alles over.
Zoals Jan Palings uit Roosendaal. Twee keer heeft hij de top al bereikt. Als een vaatdoek komt hij weer aanfietsen. Jan ploft neer op het terras van Le Chalet Reynard (1440 meter hoogte) op 6 km van de top. Die 6 km lopen door een kaal maanlandschap waar het altijd stormt. Er zijn windsnelheden van 300 km/u gemeten! Op deze zondag lijkt het mee te vallen. Maar Jan Palings is uitgeput. Hij wil huilen, hij wil rusten. Drinken. "Maar ik weet dat ik het ga halen! Ik wil mijn sponsors en de Pim Foundation niet teleurstellen." En weg is hij. Nog zes kilometer fietsen en bijna vijfhonderd meter klimmen.
Uren eerder komt het Limburgse wielertalent Gilles Bogers, zoon van oud-prof John Bogers, als eerste aan op de top van de Mont Ventoux. Vanmorgen om 09.13 uur gestart in Bedoin. "Koud, koud, koud", is het enige dat hij voor zijn pijlsnelle afdaling roept.
Vrij kort na Gilles arriveert verrassend de 67-jarige Gerben Karstens uit Rijen met zijn O-benen op 1912 meter. "Kromme poten zijn de sterkste", is zijn ervaring. Elf keer reed hij de Tour de France. Eén keer bracht een Touretappe hem op de Mont Ventoux. In 1967. Het jaar dat de Brit Tom Simpson tijdens de beklimming van deze berg viel en overleed. "Ik zie hem nog liggen", zegt Karstens peinzend. "Tijdens de beklimming viel Simpson drie keer en drie keer hebben ze hem terug op zijn fiets gezet. Dat hadden ze nooit moeten doen!" De beruchte etappe van 1967 werd een prooi voor de latere Tourwinnaar Jan Janssen. Tegen de deelnemers aan de Mont Ventoux Challenge zegt Kartens vol respect voor Tom Simpson: "Als je langs zijn monument rijdt, stap dan af en groet hem."
Oud-profwielrenner Piet Dubbelman (64) uit Lage Zwaluwe zweert bij het in je eigen tempo naar boven rijden. Zaterdag tijdens een traningsrit door de omgeving van Saint Didier en Bedoin stoppen de sportievelingen regelmatig om op elkaar te wachten. Piet baalt en wil door. Zijn lijf houdt niet van stoppen en weer op gang komen. Nee, doorfietsen!
Bij het beroemde voormalige observatoire van het Franse KNMI op de dode top is het 10 graden, twintig graden minder dan beneden. En het waait weer hard op de Mont Ventoux. Geen boom die de storm breekt. Alleen maar gele stenen. Het zand is er eeuwen geleden al tussenuit geblazen. Nu heeft de mens er strepen van asfalt getrokken.
Een vreemde eend in de bijt is Tjerry van Schijndel uit Uden. Hij rent omhoog. En dat doet hij snel. "Op 1100, 1200 meter was het erg zwaar. Een stijgingspercentage van 11 procent. Maar gelukkig voelde 't in de bochten of ik weer werd aangeslingerd!"
Voor de malloten die drie keer omhoog gaan blijkt de tweede beklimming, vanuit Malaucène, de zwaarste te zijn. "Constant klimmen. Nergens een mogelijkheid om even op adem te komen", meldt Jack de Klerk uit Breda.
Jan Palings is de laatste die de top voor de derde keer gaat beklimmen. Hij moet. Van zichzelf. Voor het goede doel, maar er is nog een reden. Uit een zakje op zijn rug pakt hij een foto van een overleden collega. "Dat was pas een echte wielerliefhebber. Ik leg hem bij het monument van Simpson neer. Dan kan hij weer naar de wielrenners kijken."
Sorteer reacties
zie ook: 
