De afgelopen jaren heb ik op een weinig geraffineerde wijze mijn lichaam de vernieling in geholpen. Als ik een kort sprintje trek, ben ik hopeloos buiten adem. De grote hoeveelheden sigaretten die ik dagelijks tot me neem, zijn daar ongetwijfeld debet aan.
Af en toe speel ik wel eens een potje squash, maar ook daar dalen mijn prestaties en vooral mijn uithoudingsvermogen gestaag. Vorig jaar ben ik met een clubje collega's wezen voetballen. Drie korte wedstrijdjes wist ik vol te houden, daarna was de pijp echt leeg. En iemand die het met voetbal vooral moet hebben van zijn loopvermogen, daar heb je niets aan op het moment dat ook dat wegvalt.
Nu is dit niet de eerste keer dat ik me dit voorneem. Verschil met al die vorige, vruchteloze pogingen weer een afgetraind lichaam te krijgen, is dat ik nu een doel heb. En ik ben ervan overtuigd dat dát mij het laatste zetje geeft om mijn voornemen te realiseren.
Het doel, vraagt u? De Kennedymars van Oosterhout. Dat lijkt me echt geweldig. Tachtig kilometer volbrengen binnen twintig uur. Kijk, dat is nog eens wat. En het mooie is, ik kan er dit jaar al voor warmlopen. Met tochten van twintig en veertig kilometer die me leiden door de omgeving van de jarige stad. Leer ik meteen de tweede Baroniestad wat beter kennen, een mooie combinatie van het nuttige met het aangename verbinden. Al vraag ik me op dit moment ernstig af, wat ik nu precies moet scharen onder het nuttige en het aangename.
Het lijkt me geweldig in 2010 verslag te doen van de eerste tocht door hem zelf mee te lopen. Onder het mom van participerende journalistiek. Mmm, 2010? Dat duurt nog wel even. En dat geeft me nog de nodige tijd.
Ja, ik weet het zeker. Over drie maanden begin ik, dan ga ik in training.
Denk ik.
Reacties: henk.vaningen@bndestem.nl


zie ook: 




















