Jean-Marie Bahiziri en zijn vrouw Colette met een aantal van hun kinderen in Utrecht, de stad waar ze ook de eerste maanden van hun verblijf in Nederland woonden. foto Emiel Muijderman/GPD
Zie ook:
"Ik geloof nog steeds in Nederland. Maar terug naar Raamsdonksveer ga ik nooit meer", vertelt Jean-Marie bij de nieuwe Utrechtse basisschool waar hij zijn kinderen naartoe wil sturen. Zijn vrouw schudt instemmend met haar hoofd.
Afgelopen zaterdagnacht was voor haar de druppel. Maandenlang vonden er treiterijen plaats. Hun zoon Alain werd bedreigd, ramen werden vernield, eieren kapot gegooid tegen de gevel en op straat werd het gezin vaak uitgescholden. Maar die nacht stond er volgens haar een groepje van circa tien jongelui in de tuin te schreeuwen en tegen een winkelwagentje aan te trappen. "Ik wist het niet meer. Ik was bang. Mijn kinderen werden bang. Ik wilde alleen nog maar weg", vertelt Colette.
Een paar dagen later vertrok het gezin naar Utrecht; de stad waar de familie ook de eerste maanden in Nederland woonde.
"Ik heb het nooit begrepen. Waarom mochten we dáár niet blijven wonen?", vraagt Jean-Marie zich nog steeds af. De regels in Nederland zijn duidelijk; wie geen binding heeft met een stad, moet de eerst mogelijk passende woning waar dan ook aanvaarden. Het werd een grote, oude woning in Raamsdonksveer; eentje met genoeg ruimte voor alle kinderen.
Maar het was ook een woning met gebreken. "De muren waren gescheurd en beschimmeld. Het dak is lek. Als het regent, komt er water doorheen. En het was zo koud en tochtig", vertelt JeanMarie. Het huis is nergens geïsoleerd. De wind had vrij spel in de woning. En de verwarming functioneerde nauwelijks. "We zaten met jassen aan in de kamer", zegt Colette. Ook aan meubels ontbrak het het gezin toen ze aankwamen. Die kwamen gaandeweg van hulpverleners en buren.
"We hebben geklaagd bij de gemeente, bij de woningbouworganisatie, maar niemand die zich verantwoordelijk voelde." Aanvankelijk werd nog een deel van de verwarming vervangen. Maar volgens Jean-Marie hielp dat niets. De gemeente Geertruidenberg erkent de gebreken aan het huis. Maar burgemeester Matthieu Meijer betwist dat de woning een bouwval was. Het gezin had juist vanwege die gebrekkige verwarming een extra toelage gekregen om de hogere stookkosten te kunnen betalen. Ook besloot de gemeente onlangs dat ze de woning zou opknappen en isoleren.
Maar voor Jean-Marie en Colette kwam die belofte te laat. "Wij hadden niet één probleem, maar twee", stelt Jean-Marie achteraf. "Het waren die jongeren die ons constant treiterden, maar ook de gemeente die niet meehielp." Want het gezin en de gemeente hadden over tal van zaken meningsverschillen. En dat heeft hun vertrouwen in de overheid weinig goed gedaan.
"We hebben ons er nooit welkom gevoeld."
© BN DeStem 2012, op dit artikel rust copyright.
Wij plaatsen alleen reacties die ondertekend zijn met uw voornaam, achternaam en woonplaats.



Sorteer reacties
zie ook: 




















