Peter van Bergen (witte bloes) in gesprek met Pascal Pennings (blauwe cap), Evie en Anne Pennings (met lolly), Liesbeth (rood shirt) en Colette Pennings. Eric Elich (met beige cap) maakt tekeningen van de bezoekers aan de zomertoer.foto Ron Magielse/het fotoburo
HANK - De keuze viel voor deze middag op chillen, zeggen ze. Ries de Wit en Martijn Vartiainen, twee Hankse pubers van 16 en 15 jaar, willen op vrijdagmiddag wat kletsen.
Hangen rond de skatebaan, voor het tweetal een van de toplocaties van Hank. "
Om de verveling te verdrijven", zegt Ries. Net terug is hij van een
vakantie in Bulgarije.
Zijn maat met de Finse achternaam is deze
zomer zijn geboortedorp niet uitgeweest. "Bij de skatebaan is altijd
iets te doen", zegt Martijn. "Maar ook bij het speeltuintje en de
JOP, de jongerenontmoetingsplaats, komen we maten tegen."
Ze
zijn niet de studiebollen van het dorp, geven de jongens toe. Ries ziet een
toekomst als metselaar. Daarvoor gaat hij komend jaar naar het Radiuscollege
in Breda. "Eerst met de fiets naar 't Veer, dan met de bus verder"
, weet hij al. Martijn denkt ook aan timmerwerk in de bouw, maar moet nog
een jaar naar het Dongemond College. "Nu is het wat stil in
Hank-centrum door de vakantie", zegt Ries. "Maar verder is het
hier best oké." Van Martijn zou de hangplek groter mogen, de
kledingzaak rijker gevuld en de bouw van een McDonald's snel op stapel
gezet. "Want van dat Chinese spul houd ik niet", meldt hij.
Pascal Pennings meldt zich aan de Kerkstraat met echtgenote Liesbeth en
schoonzus Colette. Pascal is zoon van Jan Pennings, de laatste warme bakker
van Hank. "Vroeger telde je hier wel zeven zelfstandige bakkers,"
vertelt Pascal. "Nu worden de baksels van buiten aangevoerd."
Waarom hij zelf zijn vaders stiel niet voortzette? "Gebrek aan privacy"
, zegt Pascal gedecideerd. "Zelfs op de zaterdagnacht kwamen ze nog om
verse broodjes."
Toch typeert het Pennings-trio Hank als
'gemoedelijk'. "En modern van opvattingen", voegt Liesbeth toe.
'De' Hankenaar houdt volgens haar van een feestje. Bijzonder is dat voor een
dorp, dat in 1997 een katholieke enclave werd in een verder bij meerderheid
redelijk streng gereformeerde gemeente Werkendam.
"Nooit
gesnapt, dat ze ons erbij hebben gestopt", klinkt Colette kortaf. "
Met bijna alles zijn we aangewezen op 't Veer en Geertruidenberg. Ze noemt
de scholen en het ziekenhuis. "Maar voor de huisartsenpost moeten we
zelfs naar Gorinchem."
Hank ademt nog steeds een andere
cultuur dan de andere kerkdorpen, maar complimenten zijn er voor
burgemeester Hellegers, die de plooien gladstreek. "Hij gaat met de
verschillen perfect om", weet het drietal zeker, om bij toverslag de
burgervader zelf te zien verschijnen.
Gezien de spontaan geuite
lof speelt Henk Hellegers vervolgens een thuiswedstrijd. "Hier werken
is niet moeilijk," zegt hij. "Anders had ik het geen twaalf jaar
volgehouden." Hellegers ziet geen wezenlijk verschil in het in de zon
zetten van een vertrekkend predikant, of de pluim op de steek van de
carnavalsprins van Hank.
"Altijd zijn het mensen, die
waardevol zijn voor de gemeente. Op wat voor gebied dan ook." Hellegers
noemt zijn werkplek plezierig, maar vanwege het grote oppervlak van de
gemeente ook complex. "Denk alleen maar aan de vier brandweerkorpsen,
die de gemeente telt."
Als hij praat over recreatiepark de
Kurenpolder gaat hij er eens goed voor zitten. "Een dorp op zich is het
's zomers geworden", zegt hij. "In de topweken hebben we hier zo'n
2500 mensen meer. Of ik me af en toe burgemeester van Klein-Rotterdam noem?
Nee, dat nog niet." Hank zelf is niet ongelukkig met de jaarlijkse
toestroom van vakantiegangers. "De middenstand spint er garen bij"
, vermoedt de familie Pennings en ook de burgervader. De fietsenhandelaar
wordt met name genoemd, maar ook de plaatselijke kruidenier. "Hank
heeft veel met de Kurenpolder", ervaart Hellegers. "Sowieso met de
Biesbosch als prachtig en uniek natuurgebied."
Trots is hij
als hij meldt, dat de gemeente Werkendam 25 procent van het grondgebied
teruggaf aan het water. "De naam Biesbosch valt nogal eens in mijn
toespraakjes," geeft hij toe. "Bij gouden of diamanten bruiloften
stuit je vaak nog op mensen, die in de rietcultuur begonnen zijn."
De familie Pennings wil namens Hank nog even vermeld hebben, dat ook harmonie
St. Caecilia de laatste jaren floreert. "We zijn van 35 naar 100
grotendeels jonge muzikanten gegroeid", klinkt het trots. "Ze
passen niet eens meer op het podium."
ZOMERTOER DINSDAG
IN DRIMMELEN
OOSTERHOUT - De zomervakantie is bezig en BN/DeStem
trekt weer de regio in. Deze zomer staan verslaggevers twee keer per week,
zes weken lang, ergens in ons verspreidingsgebied. We bezoeken plaatsen met
onze BN/De Stembus of strijken neer op terrassen. Eenieder die wat op zijn
of haar lever heeft of gewoon een praatje wil maken, kan bij ons terecht. De
volgende keer dat we de regio intrekken, is dinsdag. Dan staan we tussen
13.00 en 15.00 uur in Drimmelen op het plein langs de Biesboschweg/Nieuwe
Jachthaven. Tekenaar Eric Elich portretteert bezoekers op verzoek. Een van
de portretten verschijnt dan in het verslag dat we van de zomertoer maken.
HEIMWEE NAAR HET 'DURPSKE' VAN TOEN
HANK - "Als je wilt weten
wat in Hank gebeurt, moet je naar Piet", tippen twee fietsers ons.
Piet, dat is de Hankenaar die op het bankje voor zijn woning de Kasteelbode
- weekblad voor Hank en Dussen - zit te lezen. Slippers op het gras, hond
Max naast zijn voeten.
Piet kent iedereen in 'de Hang': de actieve
tachtiger die op zijn snorfiets langs rijdt, klompen op de pedalen. De
overbuurman, die met de autosleutels in de hand een praatje komt maken.
Andere grijzende dorpsgenoten. Veelal 'echte Hankenaren', weet Piet. Die wel
wat willen vertellen over hun 'durpske', maar hun naam niet in de krant
willen. "Want dan word ik daar morgen op aangesproken in het dorp:
Waarde gij da, in de krant? Dan is het weer niet goed wat je gezegd hebt."
Want al houden ze van Hank, ze hebben ook kritiek, en die wil niet iedereen in
het dorp horen. "'t Is hier nóg gezellig, hoor", vindt een
van de mannen die passeren. "Maar het is niet meer het Hank van vroeger.
" Vroeger, toen Hank kleiner was en de wereld anders. "Vroeger
hadden de mensen niks, ze moesten knokken voor het kleine beetje dat ze
hadden. Maar daar waren ze dan gelukkig, tevreden mee. De mentaliteit is
veranderd. Mensen willen altijd meer dan ze hebben."
Zonde,
want dicht bij huis heb je al zo veel, vinden de geboren en getogen
Hankenaren in de tuin van Piet. "Iedereen is nu op vakantie", zegt
een van de mannen met een knikje naar de lege Kerkstraat. "Ik ben nog
nooit van mijn leven op vakantie geweest. Op verjaardagen hebben mensen het
over reizen naar Australië. Maar als je ze vraagt waar Babyloniënbroek ligt,
weten ze het niet."
En al heeft Piet misschien een andere
opvatting over buitenlandse vakanties, ook hij vindt Hank een prima plek om
te vertoeven. "Het ís eigenlijk een vakantieplekje. Altijd rustig, maar
met de Kurenpolder en de Efteling bij de hand als je een keer weg wilt."
© BN DeStem 2012, op dit artikel rust copyright.
Wij plaatsen alleen reacties die ondertekend zijn met uw voornaam, achternaam en woonplaats.
zie ook: 
