Cor Bastiaansen (75) uit Gilze en zijn paard Dorpa (25) zijn samen 100 jaar. Volgens Bastiaansen is zijn merrie kuikenmak. 'Nooit slaan, grimmen of bijten', aldus de Gilzenaar.foto Ron Magielse/het fotoburo
GILZE - Cor Bastiaansen (75) en zijn tuigpaardmerrie Dorpa (25) zijn samen 100. "We hebben er een borreltje op gedronken", vertelt de rentenierende landbouwer uit Gilze.
Echtgenote Naan knikt instemmend. Er is een enorme band ontstaan tussen Cor en Dorpa. "Je staat ermee op en je gaat ermee naar bed. Kleren aantrekken en het paard voeren. Dat is 's morgens het eerste werk. Voor we de kajuit induiken, loop ik er ook nog even langs." Cor sleet zijn prille jeugd in Strijbeek. Al heel jong zat hij op de bok. "Mijn vader reed de melktoer. Op de terugweg, van de melkfabriek naar huis, mocht ik de leidsels wel eens vasthouden. Dat vergeet ik nooit. Zo geweldig als ik dat vond."
Geen wonder dat het aangespannen rijden hem trok. Als jongeling reed hij het trekpaard Irene uit de Jager op de grote concoursen voor de concourswagen. Thuis werden heel wat paarden en pony's betuigd. Dorpa zou de zoveelste op rij worden. Op de paardenmarkt in Hedel werd ze aangekocht, anderhalf jaar oud. Tot schrik van Naan. "Tussen al dat volk sloeg ze een keer zó hard. Cor jongen, waar ben je nou toch mee bezig, dacht ik nog. Maar ja, als hij zijn zinnen op een schoon paard heeft gezet, dan kan hij dat tóch niet laten staan." Thuis bleek Dorpa kuikenmak. "Nooit slaan, grimmen of bijten."
De Unicummerrie wachtte op Klein Heike een zeer afwisselend leven. Hooi schudden, de weilanden slepen en ritten maken. Later werd ze ook ingespannen voor bruiloften en partijen, voor carnaval en voor het inhalen van Sinterklaas. Maar de capaciteiten van Dorpa reikten nog verder. Plaatsgenoot Janus van Roestel had de merrie Anja én een prachtig rijtuig. Met een tweespan werd deelgenomen aan het Tuigpaarden Gala in Chaam. "Een aardigheidje. De merries gewoon naast elkaar gezet en rijden maar. Te voet naar Chaam." Het gelegenheidsspan marcheerde in de duisternis, het gala werd toen, in 1993, nog op zaterdagavond gehouden, regelrecht naar de Open Chaamse kampioenstitel. "Bijna in de nacht ging het toen weer op huis aan. Als er verkeer in de buurt kwam, zwaaiden we met een zaklichtje."
Een jaar later werd de titel geprolongeerd. Cors 'tuigpaardenbloed' ging alsmaar meer bruisen. Actief deelnemen doet hij niet meer, maar wél bezoekt hij samen met zijn Naan alle concoursen. "Chaam is het mooist. Zó apart. We zijn er 's morgens als eersten. Het spijt me altijd als het is afgelopen."
Hij heeft er ook wel een beetje spijt van dat hij nooit een hengst bij Dorpa in de buurt heeft gelaten. "Daar was ook haast geen tijd voor. We hebben zo veel ritten met haar gemaakt. Soms wel 50 kilometer lang. Zodra het weer het toelaat, spannen we weer in. Genieten met ons Naan."
Cor en Dorpa. Ze houden elkaar kwiek. "Het is een lust om te zien als je die knol inspant. Altijd even blij en vrolijk. En nooit ziek, nooit kreupel, altijd bereikbaar."
Veel plezier hebben Cor, Naan en Dorpa aan elkaar beleefd. "En zo licht in de hand. Ik kan er hier op het erf een dubbele acht mee rijden."
"Dorpa gaat hier echt niet meer weg", zegt Naan stellig. "Een paar jaar geleden moesten we hier een paard laten inslapen. Zoiets hoop ik niet meer mee te maken."
Sorteer reacties
zie ook: 
