article
1.6681607
ZEVENBERGEN - Pril geluk op hoge Klundertse leeftijd. Dikke kus, klein traantje. Mientje (78) en Marijn van Wensen (84) hebben eindelijk zijn verlovingsring terug die zij ooit verloor.
'Mooi dat ik dat sieraad na al die jaren toch nog terug heb kunnen bezorgen'
ZEVENBERGEN - Pril geluk op hoge Klundertse leeftijd. Dikke kus, klein traantje. Mientje (78) en Marijn van Wensen (84) hebben eindelijk zijn verlovingsring terug die zij ooit verloor.
http://www.bndestem.nl/regio/moerdijk/zevenbergen/mooi-dat-ik-dat-sieraad-na-al-die-jaren-toch-nog-terug-heb-kunnen-bezorgen-1.6681607
2016-11-26T10:43:00+0000
http://www.bndestem.nl/polopoly_fs/1.6685062.1480265405!image/image-6685062.JPG
Zevenbergen,Huwelijk
Zevenbergen
Home / Regio / Moerdijk / Zevenbergen / 'Mooi dat ik dat sieraad na al die jaren toch nog terug heb kunnen bezorgen'

'Mooi dat ik dat sieraad na al die jaren toch nog terug heb kunnen bezorgen'

Foto's
2
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Fotograaf
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Jos Akkermans met de gevonden verlovingsring. FOTO Peter van Trijen/Pix4Profs
    ZEVENBERGEN - Pril geluk op hoge Klundertse leeftijd. Dikke kus, klein traantje. Mientje (78) en Marijn van Wensen (84) hebben eindelijk zijn verlovingsring terug die zij ooit verloor.

    Op tweede kerstdag is het zestig jaar geleden dat Marijn bij Mientje in Zevenbergschen Hoek de ring om schoof. Links, zoals dat hoorde als je ging verloven. De ouders Maliepaard keken goedkeurend toe nadat hun aanstaande schoonzoon uit Klundert haar had ‘gevraagd’.

    In het jaar daarna verloor Mientje het gouden kleinood met de datum 26-12-1956 en de voornaam van haar aanstaande. Waar dat precies gebeurde, wist Mientje toen nog niet. Maar het was op de akker achter het ouderlijk huis aan de Achterdijk. Daar vond buurman Jos Akkermans (nu 86) de verlovingsring tussen de vette hompen klei.

    De afgelopen jaren deed Jos vergeefse pogingen de onbekende rechtmatige eigenaar te vinden. Totdat hij vorige week in BN DeStem belandde en zijn verhaal zelfs landelijke aandacht trok. De vier kinderen Van Wensen die wisten van het stille verdriet om een ring, namen contact op met Akkermans.

    Hij twijfelde geen moment aan hun oprechtheid. „Want ik ken vader en moeder goed genoeg, van vroeger en later. Ik heb alleen nooit bedacht dat het Mientje zou kunnen zijn die haar ring had verloren. Dat was al ver voor de ruilverkaveling. Ik zocht het meer onder de meiden op het land die toen vooral uit Sprundel en Willebrord kwamen.”

    Dat was bijna een jaar na de verloving van Marijn en Mientje. Zij durfde het verlies nauwelijks op te biechten, maar Marijn kocht meteen een nieuwe. Bij de Zevenbergse juwelier Van Hooft aan de Zuidhaven. „Een dure grap natuurlijk, want zo’n ring verzeker je niet. Maar we wilden per se exact dezelfde snel terug.”

    Het tweede exemplaar, dat op de trouwdag 9 juni 1959 van de linker naar de rechter ringvinger verschoof, koestert Mientje tot op de dag van vandaag. Flink versleten, dat wel.

    „Die is ons alles waard”, lachen Marijn en Mientje er nu om, blij dat na al die jaren de oorspronkelijke verlovingsring nog voor de zestigjarige bruiloft weer terug is. Ze bedanken hun oude buurman Jos dan ook hartelijk. „Mooi dat ik dat sieraad na al die jaren toch nog bij deze mensen terug heb kunnen bezorgen.”