Jacob Friedman bestudeert goud dat hem in Willemstad voorgelegd is. foto's Frank Poppelaars/het fotoburo
WILLEMSTAD – Jacob Friedman heeft niet veel tijd nodig om een waardeoordeel te vellen over de twee gouden penningen die op tafel drie liggen. "Dit is 22 karaat.
Zie ook:
Even is er aan de andere kant van de tafel overleg. "We doen het nog niet", zegt de man van het gezelschap een minuutje later. "Ze zijn van opa geweest en liggen maar in een kast. Misschien krijgen we elders meer. Bedankt in ieder geval."
Friedman vindt het prima. "We doen een voorstel en dat mag je uiteraard weigeren. Geen enkel probleem."
Jacob Friedman komt uit Antwerpen. Uit de joodse wijk. Keppel op het hoofd, een fraaie lange zwarte jas en baard. "Ik zit al twintig jaar in het vak en we zijn recentelijk met onze activiteiten in Nederland begonnen. Het begint redelijk te lopen."
In Willemstad, waar Friedman twee dagen verblijft, komt het zondag maar langzaam op gang. In de Admiraalskamer van het Wapen van Willemstad waar Friedman en twee medewerkers hun intrek hebben genomen, loopt het niet bepaald storm. Friedman: "Het is voor het eerst dat we dit op een zondag doen. Normaal komen er op een dag honderd mensen langs."
Hij noemt zichzelf sociaal werker. "Ik leg het u uit. Er komen mensen die niet meer goed weten hoe het economisch verder moet. Ze gaan hier weg met 2000 euro. Meneer, ik heb meegemaakt dat ze zowat ter plekke rekeningen gingen betalen."
O ja, dat de crisis om zich heen grijpt, merkt Jacob Friedman iedere dag. "Helaas, helaas meneer. De groep mensen die uit nood moet verkopen, groeit en groeit. Ze zien geen andere uitweg." Die klanten mag je niet verwarren met de erfenis-mensen, zegt Friedman. "Dat zijn klanten die een erfenis hebben gekregen en niet weten wat ze daarmee moeten doen. Ze vinden een juweel of sieraad niet mooi en willen er vanaf. Dat geldt ook voor de luxe-klanten. De rijken die veel hebben en eens iets anders willen." Bij de ingang staat op een bord dat er soms wel 50.000 euro betaald wordt. "Nee, niet iedere dag. Maar ik verzeker u dat ik van alles langs zie komen. Er zijn mensen die met een staafje goud komen! Voor een kilootje is de prijs 22.000 euro. Wat denkt u van merkhorloges die honderd, soms honderdvijftig jaar oud zijn? Die brengen heel wat op."
Nee, Friedman zegt nooit: hou het voorlopig maar. Immers, de goudprijs is de afgelopen jaren gigantisch gestegen. Goud kan op die manier een aardig appeltje voor de dorst zijn. Friedman: "Niemand weet hoelang deze crisis aanhoudt. Niemand weet wat de goudprijs doet. Ik ook niet."
Vorige week was een vrouw in Vlissingen in ieder geval reuzeblij dat ze bij Friedman aanklopte. "Ze had een zakje waarin wat sieraden zaten bij zich. Een zakje troep zei ze zelf. Die troep was 1650 euro waard. Ik heb haar een glaasje water moeten geven."
Natuurlijk kun je met oude sieraden en goud ook naar de juwelier stappen, erkent Friedman. "Uiteraard. Maar bij die juwelier krijg je zeker veertig procent minder dan bij ons. Bovendien moet je in veel gevallen iets terugkopen bij de juwelier. Anders neemt hij oude sieraden niet in. Bij ons hoef je niets te kopen."
Het is een kwestie van vertrouwen, voegt Friedman er nog aan toe. "Wij willen ook in Nederland een begrip worden. Dat de mensen weten dat ze in alle vertrouwen bij ons terecht kunnen. Wij taxeren en doen een bod."
Volgens Friedman een gouden formule. "Weet u, zeven van de tien mensen komen bij ons terug. Het is in het begin altijd een beetje aftasten. Emoties spelen zeker een grote rol. Soms kost het veel moeite en doet het pijn om van bepaalde sieraden afstand te moeten doen. Aan de andere kant komen er mensen die blij zijn dat ze na een scheiding die gouden trouwring kwijt zijn. Dan lucht het op en zetten ze een punt achter een minder leuk verleden."
Minder leuk is het ook als Friedman moet vertellen dat het aangeboden gouden sieraad niet echt is.
"Helaas gebeurt dat meer dan eens. Moet je vertellen dat het meegenomen sieraad hooguit tien euro waard is, jammer."
Meer plezier beleeft Friedman aan de geschiedenis van stad of streek die aan hem voorbij trekt. "Aan wat aangeboden wordt, zie ik of de streek rijk of arm was. Als veel mensen met waardevolle spullen komen, weet je dat die streek economisch sterk was. In Zeeland heb ik veel mooie dingen gezien. Ik zeg u: Zeeuwen zijn niet zunig."
Hij staat op en loopt naar de fraaie muntencollectie die een wat oudere vrouw en haar neef op tafel zetten. Friedman: "Zo te zien een mooie collectie, maar ik weet het niet zo goed. Ik schrijf het merk op en ik laat ze terugkomen. Ondertussen probeer ik informatie bij een branche-orgsanisatie in Brussel te verkrijgen. Ik moet wel zeker zijn van mijn zaak."
Sorteer reacties
reageer op: 
