Gids van dienst Sjaan Kannekens bij het gerestaureerde poortgebouw tijdens de ronde die hij maakt voordat het publiek toestroomt.
De bezoekers horen Sjaan Kannekens weer een nieuw verhaal vertellen. Dit keer over de caponnières, verdedigingswerken bij de gracht om Fort Sabina. 'Veel mensen weten helemaal niet hoe mooi het hier is.'foto's Rob Zorn
Het is dringen in de ruimte waar de heemkundekring haar expositie over de Watersnoodramp ingericht heeft.
1/3
Zie ook:
De verrassing voor de mensen van Heemkundekring Fijnaart en Heijningen is
zaterdag dan ook buitengewoon aangenaam als de mensen ook na het halen van
dat streefaantal blijven toestromen. En steeds weer komen er nieuwe bij. Tot
het er wel honderd zijn die samendrommen voor het hek in afwachting van de
rondleiding. Die komt er omdat Fort Sabina na een restauratie van een aantal
onderdelen zaterdag voor het eerst weer door het publiek betreden kan
worden. Dat gids Sjaan Kannekens ondanks de zware luchten zijn publiek ook
buiten droog kan rondleiden, is op deze zaterdag zonder meer een mooie bonus.
Nadat de gids van dienst zich er in een rondje over het terrein van vergewist
heeft dat er nergens gevaar schuilt voor natte voeten, kan de rondleiding
beginnen. En Kannekens heeft geen haast. "Als ik voor het eten maar
thuis ben."
Voor het echt begint, worden er plattegrondjes
rondgedeeld. "Voor wie verdwaalt. Ik wacht na afloop een kwartier om te
controleren of iedereen echt weg is", krijgt Kannekens de lachers op
zijn hand.
Zijn publiek van de dag weet het allemaal prima te
waarderen. Dat publiek bestaat overigens qua leeftijd uit een beetje van
alles. Er zijn mensen van middelbare leeftijd en er zijn jonkies. Maar de
eerlijkheid gebiedt te zeggen dat de wat oudere geïnteresseerden duidelijk
in de meerderheid zijn.
De gids vertelt dat het fort ondanks zijn
stoere voorzieningen tegen onheil, nooit belegerd is. De stormloop van
vandaag moet dan zo ongeveer wel overkomen als een invasie.
Zoals
het een goede gastheer betaamt, waarschuwt Kannekens zijn gasten bijtijds
voor alle gevaren die in en rond het fort op de loer blijken te liggen. Het
scheve trapje dat vooral onderweg naar beneden verraderlijk kan zijn. De
zonk in de donkere trap die ondanks een reparatie na een verzakking nooit
meer is verdwenen. En dat uitkijkpunt dat bij een verkeerde stap pardoes een
vrije val van zes meter kan inleiden.
En keer op keer weet de man
van de heemkundekring zijn publiek te interesseren. Hij vertelt hoe er in
het hele fort maar één toilet was, dat ook nog eens exclusief voor de
officieren was. De bezoekers kijken hun ogen uit bij de expositie over de
Watersnoodramp. En ze zien met eigen ogen hoe fraai het fort eigenlijk
gelegen is. "Heel veel mensen weten niet eens hoe mooi het hier is.
Moet je hier eens komen om vijf, zes uur 's morgens. Dan hoor je alleen de
vogels en af en toe een schip dat in de verte voorbijzoeft. Het is dan een
lust om hier te zijn."
Sinds de strenge militaire hand niet
langer in beeld is, blijkt Fort Sabina van tijd tot tijd met zijn afgelegen
ligging een aantrekkingskracht op sommige mensen te hebben. Onverlaten
deinsden er niet voor terug om bronzen duimen van wel tien of vijftien kilo
op te laden en af te voeren. Hetzelfde lot was een hele lading
IJsselsteentjes beschoren. En dan komt Kannekens met nog maar weer een
anekdote. "De bewoners van het fort voorzagen in hun eigen behoefte
door zelf groente en fruit te telen. Uit die tijd stamt een boom waar de
fraaiste morieljes aan groeien. Op een dag nam ik een bakje met de roodste,
zoetste vruchten mee naar huis. Nog geen halve dag later kwam ik terug met
weer een leeg bakje. Onvoorstelbaar maar in die korte tijd was de hele boom
leeggevreten. Er lagen alleen nog maar pitten."
De honderd
kunnen naar huis met een hele bundel verhalen in hun hoofd. Met dank aan de
gids.
© BN DeStem 2012, op dit artikel rust copyright.
Wij plaatsen alleen reacties die ondertekend zijn met uw voornaam, achternaam en woonplaats.
Sorteer reacties
