Chris van Persie en John Goverde op de eerste rij van de houten tribune in het Craven Cottage-stadion van Fulham FC aan de Stevenage Road in Londen. Op de achtergrond het Engelse landhuis dat het stadion zijn naam gaf.
Chris van Persie van PR Sportreizen met Billy the Badger, de mascotte van de Fulham Football Club. foto's Henk den Ridder
1/2
We stappen stevig door in Bishop's Park langs de rivier Theems in Londen en vragen ons af of we wel goed lopen.
Hier in de buurt moet over een anderhalf uur de Premier League-wedstrijd Fulham FC tegen Manchester United worden gespeeld, maar in het park komen we alleen een man met zijn hond tegen. Geen fans van Manchester en even zoveel van FCC. Vanaf het Underground-station Putney Bridge is het een kwartiertje lopen naar Craven Cottage, het beroemde stadion van Fulham FC. Maar we twijfelen. Lopen we wel goed? "Dat is nou de charme van een voetbalreis", zegt Chris van Persie. Hij is van PR Sportreizen, de jongste poot van Pelikaan Reizen uit Zevenbergen. Om aan den lijve te ondervinden hoe het is om een wedstrijd in Engeland bij te wonen,maakt hij met zijn baas John Goverde van Pelikaan Reizen, met verslaggever Edwin Struis van NUsport en met ondergetekende een trip naar Londen.
In de verte zien we de lichtmasten van Craven Cottage. De lampen branden nog niet. We zijn vroeg. In het park warmt een hamburgerverkoper zijn bakplaat op.
Bij metrostation Putney Bridge hebben we wel een café gezien, maar we zijn ervan overtuigd dat we meer pubs tegenkomen naarmate we Craven Cottage naderen.
Tip: ga bij Putney Bridge direct de bar in, want het is het enige café in de verre omtrek. Wij passeren het stadion en krijgen te horen dat even verderop nog een café zit. Na weer twintig minuten lopen arriveren we haast uitgedroogd bij The Crabtree. Even denk ik dat SpongeBob SquarePants achter de bar moet staan, maar het is een keurige uitspanning met een mooie overdekt Garden & River Terrace. Aan de tafel genieten heren van een pint Amstel, Heineken of Kronenbourg 1664. We sluiten ons graag bij ze aan. In het rode licht van de terrasverwarming nemen we de voetballoopbaan van Chris van Persie door. Dat hij geen familie is van Robin weten we, dus daar beginnen we niet over. We praten wel over NAC, Top, Hoogstraten en vooral over Virtus 1 waar Chris nu speelt.
Ook nemen we de middag nog even door. Op voorspraak van John Goverde maken we een rondleiding door Stamford Bridge, het stadion van Chelsea, dat vreemd genoeg aan Fulham Road ligt. Midden in een woonwijk. Het stadion maakt indruk. Zeker en vast. Maar we komen met zijn vieren tot de conclusie dat Chelsea toch niet onze club is.
Nee, we komen voor Fulham FC. PR Sportreizen heeft er vier seizoenkaarten op de eerste rij. We zijn heel nieuwsgierig. Zelfs Edwin Struijs van NUsport kijkt uit naar zijn entree in Craven Cottage. Het stadion is van 1896 en is het enige stadion in de Premier League met een houten tribune. Stilletjes denk ik terug aan de stadionramp bij Bradford City, waar in 1985 een houten tribune afbrandde ten koste van 56 mensenlevens. Maar Craven Cottage is in tien jaar geleden gerenoveerd en het barst er van de brandwachten.
Veel leuker is dat het kraakt. Hout leeft, hout ruikt, hout kreunt. We dalen af naar rij 1 en raken een beetje opgewonden. In Engelse stadions zit het publiek tegen het veld aan. En dat is toch heel dichtbij. De geur van vers gemaaid gras dringt mijn neus binnen.
Daar komt Manchester United aan! Ryan Giggs, Wayne Rooney, Park Ji-Sung en Dimitar Berbatov paraderen langs. Als ik mijn arm uitsteek kan ik ze aanraken. Maar dat doe ik niet want de spelregels in de Engelse stadions zijn rete-streng. Daar: trainer Alex Ferguson! De aanhang van ManUnited begint te zingen en zal dat twee uur volhouden. Als de thuisploeg zich aandient wordt het iets stiller. De aanhang van Fulham is stil en gespannen. De Cottagers zelf ook. Cottagers is de bijnaam van de Fulham FC. Dat komt omdat in een hoek van het stadion een oud-Engels cottage staat met uitzicht op de pitch (het veld). Daar staat niet de zetel van Mohamed Abdel Moniem Al-Fayed, de Egyptische eigenaar en voorzitter van de club. Hij steekt het veld vlak voor het eerste fluitsignaal diagonaal over. Al-Fayed zwaait uitbundig alsof hij die dag de eenzame strijd van Groot-Brittannië tegen Europa in het voordeel van de Engelsen heeft beslecht.
We juichen voor FFC. Voor Bryan Ruiz, die echt naar ons terugwuift, voor Moussa Dembélé, die we nog kennen van AZ en voor Martin Jol, de technische manager van de club uit de London Borough of Hammersmith and Fulham.
Plotseling rukt een van de mensen uit de technische staf zich los uit de stoet. Hij rent recht op ons af. Nou ja, op collega Edwin Struis. "Hoog bezoek!" zegt de man, die achteraf assistent-trainer Michael Lindeman blijkt te zijn. Ik draai stiekem even om om te controleren of de hele Stevenage Road End-tribune wel heeft gezien hoe dicht wij bij hun club staan.
Het leuke van de eerste rij is je positie ten opzichte van de spelers. Als je waterpas vooruit kijkt kom je de knieën van de spelers tegen. Heel bijzonder perspectief. Ik kijk naar de goal rechts en vraag me af hoe een trainer of wie dan ook in de dug-out kan bepalen of een speler buitenspel staat.
En de wedstrijd? Ach, eenrichtingsverkeer. In 2010 mag Fulham de Europe League-finale tegen Atlético Madrid hebben gespeeld, vandaag komen de Cottagers er niet aan te pas. Welbeck, Nani, Giggs, Rooney (prachtig afstandsschot) en Berbatov (slim hakballetje) bepalen de eindstand op 0-5. Maakt ons niet zo veel uit.
We gaan met de metro terug van Putney Bridge naar Earl's Court en pakken er nog een in Courtfield No. 187. We evalueren een prachtige voetbaldag. Chris van Persie noemt de clubs op waar PR Sportreizen ook tickets van levert en we concluderen dat onze reis door Europa doorgaat.
Sorteer reacties
