Hij zei het eerst nog redelijk rustig. Maar na een paar herhalingen klonk er in de woorden 'laat maar' een hoop frustratie door.
'LAAT MAAR!', schreeuwde wethouder Jean-Pierre Schouw uiteindelijk redelijk wanhopig, inclusief bijbehorend wegwerpgebaar. JP was deze week best wel boos op Josje Eggenkamp. Josje zat de opiniebijeenkomst van de raad voor en had de touwtjes stevig in handen. Wat heet. Het was net alsof Eggenkamp geen touwtjes maar een vlijmscherpe zweep in haar handen had. Een zweep die ze regelmatig liet knallen en zeker niet wenste los te laten. Voor niemand.
Dus ook niet toen wethouder Schouw de raadsleden aanvullende informatie wilde geven over de verkeersafwikkeling van de toekomstige supermarkt aan de Bisschopsmolenstraat. 'Wethouder, u krijgt het woord niet', zei voorzitter Eggenkamp op strenge toon. 'Maar ik wil alleen maar toevoegen dat...'. Einde verhaal, want het GroenLinks-raadslid greep in en dan laat je het wel uit je hoofd om nog iets door de microfoon te toeteren. Eggenkamp is in het dagelijks leven juffrouw en moet er op toezien dat de orde in de klas wordt gehandhaafd.
Ik heb respect voor juffen en meesters die dat kunnen. Dat durf ik gerust te zeggen nu ik zelf heb mogen ervaren hoe het is om 24 jongens en meisjes uit groep 8 onder de knoet te houden. Dochterlief had de hele klas uitgenodigd om haar verjaardag in stijl te vieren. We hadden bedacht dat het leuk zou zijn om een stoelendans te houden, maar dan met kussens.
Twaalf kids moesten ook nog eens geblinddoekt om die kussens heen lopen, terwijl de andere twaalf er in een keurige cirkel omheen zouden zitten. Op papier een leuk plan, in de praktijk ontaardde het natuurlijk in volstrekte chaos. Er brak nog net geen vechtpartij uit tussen de jongens die hun kussen niet wilden loslaten, maar veel scheelde het niet. Het kostte heel wat energie en stemvolume om het zooitje ongeregeld weer in het gareel te krijgen.
Zover laat Josje Eggenkamp het nooit komen. Ze ziet erop toe dat alles volgens de regels verloopt, zoveel is duidelijk. Toch is er wel degelijk een verschil tussen een klas basisscholieren en een groep volwassen politici. Af en toe zou ze de teugels iets moeten laten vieren. Dat zorgt bij iedereen voor minder frustraties, inclusief haarzelf.
Het is en blijft lastig, maar een goede voorzitter valt op door niet op te vallen. Dus Josje, oefen nog een beetje op het klappen van de zweep.
© BN DeStem 2012, op dit artikel rust copyright.
Wij plaatsen alleen reacties die ondertekend zijn met uw voornaam, achternaam en woonplaats.


Sorteer reacties
























