'Wijzer' is opgebouwd rond acht spelrondes van het gelijknamige spel bij opa en oma op zondagmiddag. foto Peter van Trijen/het fotoburo
Show en huiskameramusement bij Max Mini Etten-Leur.
Het grote speelvlak is leeg. Links voor op het toneel is een gezellige, knus ingerichte huiskamer. Elke zondagmiddag spelen opa en oma Manders daar met hun kleinkinderen het spel 'Wijzer'.In acht speelrondes zijn we getuige van de 45e voorstelling van Theatergroep Max Mini. Een bont gezelschap van jonge, frisse spelers, dansers en zangers dat probeert het publiek een dynamische, speelse en humoristische voorstelling te bezorgen. Dat is deze groep gelukt.
De spelers krijgen in de verschillende nummers de kans hun individuele spel- en zangkwaliteiten te tonen. Het ensemblespel komt vooral tot zijn recht in vlot opgezette choreografieën. De samenzang is na een stroef begin uiteindelijk van hoog niveau.
Kostuums, decor en licht zijn goed verzorgd en er wordt gebruik gemaakt van eigentijdse technische mogelijkheden. De projectie van het speelbord als decorstuk is fraai en de uitvergrote jukebox is een juweeltje.
Dit nummer Jukebox bracht precies op tijd wat humor in de voorstelling. Het 'kliko-lied' op de melodie van In the Ghetto van Elvis over de Etten-Leurse afval scheiding was fijnzinnige satire. En Waterloo van Abba paste wonderwel bij de Nieuwe Nobelaer.
Enkele zaken kwamen niet zo goed uit de verf. De tekst op rijm bij De muzen van de muren was soms teveel gerijmel en de huiskamerscènes werkten een enkele keer vertragend op de vaart van de voorstelling.
Daartegenover stonden twee prachtige liedjes met goed geschreven teksten die voor de pauze gebracht werden: Morgen gaat ze weg en Vergaan.
Na de pauze waren niet alle teksten even sterk. De tekst over de KSE-reünie was te weinig confronterend en te veel een commentaar op de overigens fraai vormgegeven tableaus.
Bij Ze is weer terug kwam de felheid terug in de show.
De slotapotheose was een mooie vondst en een passende afsluiting bij deze voorstelling.
Misschien dat deze aflevering van Max Mini te veel een verhaal wilde vertellen en te weinig showelementen bevatte. Maar deze 45e misstaat niet in het rijke oeuvre van Max Mini.
zie ook: 
