Zuster Aurelia vierde zaterdag haar 104e verjaardag met neven en nichten en de bewoners van Mariahof.foto Gerard van Offeren/het fotoburo
ETTEN-LEUR - Ze is zaterdag 104 geworden en dat gaat je niet in de kouwe kleren zitten.
Zuster Aurelia Monden is moe, zo verschrikkelijk moe. Haar medezuster en goede vriendin Victima de Klijn - 'pas' 85 - krijgt met moeite een paar woorden uit haar.Ja, ze is zonder twijfel de oudste van Etten-Leur, denken de dames met wie de hoogbejaarde zuster de huiskamer deelt.
Dat zijn trouwens niet alleen nonnen, ook leken slijten hun oude dag in Mariahof. Maar hoewel de meesten van hen de tachtig ook al zijn gepasseerd, zijn ze nog jonkies vergeleken met Aurelia en de andere zusters. Zuster Viatrix bijvoorbeeld. Die hoopt op 29 september honderd te worden. Ze moet lachen en geeft daarmee meteen het antwoord op de vraag wat je moet doen om zo oud te worden. "Gezond eten, en veel lachen en vrolijk zijn."
Het heeft ongetwijfeld ook bij zuster Aurelia gewerkt. Toen ze als jonge boerendochter van achttien lentes intrad, had ze best veel heimwee. Maar dat ze naar het klooster wilde, dat stond voor haar al jaren vast. Zelfs al had haar vader, van wie ze zo verschrikkelijk veel hield, het er moeilijk mee.
Ze gaat terug in de tijd. Ja, ja, ze kwam van de Goorstraat en moest 's morgens een uur lopen om op school te komen, op het Withof. "Op mijn zwarte klompkes", klinkt het dan ineens helder.
En dan die eerste tijd in het klooster, wat had ze een heimwee naar haar ouders en haar vier broers en twee zussen. Maar vooral dankzij haar medezuster Marie-Cécile, die als onderwijzers met boerenkinderen had gewerkt, kwam het allemaal op zijn plek.
Omdat ze zo ongelooflijk mooi kon handwerken, zou ze daar les in gaan geven. Maar het lot besliste anders en ze kwam in de keuken terecht. En toen ze dankzij paus Johannes XXIII en zijn Tweede Vaticaanse Concilie meer vrijheid kreeg, stapte Aurelia de kloosterdeur uit. Ze bracht huisbezoeken, maar ging even zo vrolijk bij haar zusjes langs, om daar even bij te springen in het huishouden.
Ze heeft het ooit allemaal aan vriendin Victima verteld. Die heeft de meeste van haar medezusters in de loop der tijden geïnterviewd. Ze komt nog vaak bij ze op bezoek; het is tenslotte haar familie geworden.
De zusters zelf kijken eens verwonderd naar buiten, naar al die sneeuw ineens. De komst van de fotograaf, die breeduit op de grond gaat zitten om een mooie foto te maken, wordt het hoogtepunt van de dag. Daarna wordt het weer stil in de huiskamer.
© BN DeStem 2012, op dit artikel rust copyright.
Wij plaatsen alleen reacties die ondertekend zijn met uw voornaam, achternaam en woonplaats.
