Bijen, bushaltes, bevroren tenen en boze Leurenaren.
De letter B beheerste afgelopen week mijn leven, zo leek het wel.Ik heb geen schaatsen, ga die ook niet aanschaffen. Bij het woord 'ijsmeester' gaan mijn nekharen recht overeind. Maar eerlijk is eerlijk, ik vond het de afgelopen dagen prachtig weer. Min 10, ijskouwe voeten, oren en handen, maar wel onder een stralende zon. Geen aangevroren autoruiten, geen spiegelgladde stoepen en pleinen. Tenminste, in mijn eigen woonplaats. Maar hier in Etten- Leur schrok ik me te pletter toen ik het Burchtplein opwandelde richting redactie. Spiegeltje, spiegeltje... En als modern meisje las ik even later via Twitter over glibberpartijen in de wijken.
Maar voor de rest, niks te klagen. Leuke verhalen ook, met mooie foto's. Zoals die van een bevroren akker aan de Loosweg en een hilarisch plaatje van kastelein Mike Stapel en zijn hond, allebei met een lekker glas bier voor hun neus.
Of dat persbericht over bijvriendelijke rotondes. Het zorgde hier ter redactie voor de nodige al dan niet serieuze vragen.
Afijn, u hebt het de afgelopen week allemaal kunnen lezen.
Zo ook het verhaal over busroute 316.
Vanwege al dat goeie weer reed ik afgelopen woensdagavond opgewekt naar het Turfschip, voor een bijeenkomst over de nieuwe busroute op Leur. Als de provincie haar zin krijgt, rijdt bus nummer 316 vanaf volgend jaar niet meer over het Van Bergenplein. Hij maakt een rondje langs nieuwbouwwijk Schoenmakershoek. De meeste mensen die daar wonen, veelal nieuwe Etten-Leurenaren, zijn blij. Er zijn er die momenteel meer dan een kilometer moeten lopen om bij de bushalte te komen.
Maar La vieille Leur is niet blij. Hoe háált de gemeente het in haar hoofd om de bus weg te halen uit het centrum?
Een aantal van de aanwezigen haalde venijnig uit, óók naar een vrouw die het 'waagde' om te zeggen dat ze blij is met de nieuwe route.
'Lekker egoďstisch, or, om oew eige bus te wulle', klonk het niet erg logisch vlak naast me.
Aan de muur hingen grote borden met informatie, geflankeerd door ambtenaren aan wie je vragen kon stellen.
Maar ik had het wel gezien. Ik tikte mijn verhaal en reed terug naar huis, onder een wolkenloze hemel. En genoot even later, lekker warm op de bank, borrel binnen handbereik, van een film over de barre Elfstedentocht in 1963. Dát was pas afzien!
© BN DeStem 2012, op dit artikel rust copyright.
Wij plaatsen alleen reacties die ondertekend zijn met uw voornaam, achternaam en woonplaats.
