Live is altijd beter dan playback.
Live is altijd beter dan playback.
Live is altijd beter dan playback.
Live is altijd beter dan playback.
Live is altijd beter dan playback.
1/5
Bijna iedere reünie is een feest van herkenning. Bij Leurse Leut was het het afgelopen weekeinde niet anders. Polonaise!!! Fans voor het leven... Met de reünie die carnavalsvereniging De Leurse Leut zaterdagmiddag voor haar leden hield was alvast een stevige bodem gelegd voor de feestavond die later in het Turfschip zou losbarsten.
Ter ere van het jubileum van de club die met het motto van 55 keere in whoogere sfeere in de boeken zal worden bijgeschreven voor het nageslacht.
Het was voor de meeste leden dan ook een feest van herkenning om alle oudgedienden na vele jaren weer te ontmoeten.
"Ik voel mij een beetje opgelaten", licht Rob Maliepaard iets wat beschaamd toe. "Mensen herkennen mij wel, maar ik zelf ben zo slecht in gezichten onthouden."
Elf jaar lang maakte hij zich als secretaris verdienstelijk voor de vereniging. Het weerzien voelt voor hem als een warm bad.
"De Leurse Leut was altijd een club van voor en met elkaar", meent hij.
Piet Theunissen, beter bekend als Peerke van de Leur kan zich in die uitspraak ook vinden. Maar liefst driëendertig jaar was hij raadslid. "Ja, het moest nu eenmaal door elf gedeeld kunnen worden", lacht hij. Het grootste verschil tussen het carnaval van toen en dat van nu heeft volgens hem te maken met het feit dat er in de loop der jaren vele personen helaas zijn weggevallen.
Tijdens de mauwavonden waaraan hij actief deelnam was hij voor velen een bekend gezicht. "Een voordeel, want ze kenden oe en ze snapten oe", legt hij met een onvervalste Brabantse tongval uit.
Jan Roovers (79) hoeft niet op zoek te gaan naar bekende gezichten. "Mij kennen ze allemaal", vertelt hij trots. Als medeoprichter stond hij vijfenvijftig jaar geleden aan de wieg van de oprichting van de vereniging. Herinneringen schudt hij dan ook moeiteloos uit zijn mouw. Zoals het buske van de BBA dat in de jaren zestig gehuurd werd bij de douaneclub en dienst deed als prinsenwagen. Nadat zij het naderhand konden kopen is er een schip op gebouwd. En het doet tot aan de dag van vandaag nog dienst als prinsenwagen in de optocht.
In haar rolstoel deint Bets Bastiaansen, de vrouw van erelid Maďtre Antoine, op de muziek van Hofkapel de Turfblaozers vrolijk mee. "Ik wil nog wel, maar ik kan niet meer uit de voeten", licht zij opgewekt toe. "Maar als de Leurse Leut eenmaal in je bloed zit dan gaat het er niet meer uit."
Op een scherm worden er filmbeelden vertoond uit de oude doos. Waarbij een optreden van de vrouwelijke aanhang de Troelekes. Die geen lid van de vereniging mogen worden, maar wel altijd aanwezig zijn. "Ik ben de derde van rechts", schatert Marjanne Hermans bij het zien van de beelden. Daarop is te zien dat de Troelekes met een simpele beweging van maagdelijke nonnen tot can- can lady's transformeren. "Het was een mooie tijd. Niet meer te vergelijken met het carnaval van nu."
Tijdens de feestavond werd er door Prins Jerom I namens alle oud-prinsen een bronzen tegel aan de vereniging aangeboden. Oude beelden. Die horen er natuurlijk ook bij om de herinneringen uit het verleden bij alle betrokkenen van toen weer wat op te frissen na al die jaren. foto's Peter van Trijen/het fotoburo
Sorteer reacties
zie ook: 
