article
1.6578347
BREDA - Manouschka van Campenhout-Koeiman uit Breda krijgt steeds vaker te maken met racisme. Wij legden haar relaas, dat ze eerder op Facebook deelde, voor aan een aantal betrokkenen. Zij reageren in BN DeStem van donderdag 27 oktober verontwaardigd en bezorgd op onderstaand betoog.
Racisme: 'Ik dank God dat mijn kinderen blank zijn'
BREDA - Manouschka van Campenhout-Koeiman uit Breda krijgt steeds vaker te maken met racisme. Wij legden haar relaas, dat ze eerder op Facebook deelde, voor aan een aantal betrokkenen. Zij reageren in BN DeStem van donderdag 27 oktober verontwaardigd en bezorgd op onderstaand betoog.
http://www.bndestem.nl/regio/breda/racisme-ik-dank-god-dat-mijn-kinderen-blank-zijn-1.6578347
2016-10-27T07:00:00+0000
http://www.bndestem.nl/polopoly_fs/1.6578346.1477545997!image/image-6578346.JPG
Breda,Sociaal en maatschappij,bezorgd,verontwaardiging,rasisme,hermes
Breda
Home / Regio / Breda / Racisme: 'Ik dank God dat mijn kinderen blank zijn'

Racisme: 'Ik dank God dat mijn kinderen blank zijn'

Foto's
1
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Manouschka van Campenhout-Koeiman. foto Joyce van Belkom/Pix4Profs
    BREDA - Manouschka van Campenhout-Koeiman uit Breda krijgt steeds vaker te maken met racisme. Wij legden haar relaas, dat ze eerder op Facebook deelde, voor aan een aantal betrokkenen. Zij reageren in BN DeStem van donderdag 27 oktober verontwaardigd en bezorgd op onderstaand betoog.

    Het is dinsdag en ik heb net heel de middag met mijn kinderen doorgebracht in een indoor speeltuin in Breda. We lopen de deur uit en ik kom erachter dat mijn dochtertje in haar broek heeft geplast. Ze is al een tijdje zindelijk dus ik heb geen schone broek bij me. Gelukkig woont mijn moeder dichtbij dus loop ik met de kinderwagen naar haar toe. Het trottoir van de Lunetstraat ligt vol hondenpoep en is te smal om met een kinderwagen overheen te lopen. Daarom loop ik een stukje op het fietspad. Alles gaat goed tot de laatste vijfhonderd meter. Twee mannen van middelbare leeftijd naderen mij op de fiets. Ze rijden naast elkaar, maar worden gedwongen om achter elkaar te fietsen doordat ik met de kinderen op het fietspad loop. Een van de twee roept: 'Het voetpad ligt er om er overheen te lopen hoor.' Ik reageer meteen: 'Je ziet toch dat het voetpad te smal is en er ligt overal poep!' Vervolgens roept de andere man: 'Rot toch op naar je eigen land!' En ze fietsen door.

    Naar mijn eigen land? Wordt dit écht tegen mij gezegd? Lieve mensen, ik heb geen eigen land. Mijn moeder is half Indisch, half Nederlands en is hier geboren. Mijn vader komt van Curaçao. Welk ander land dan Nederland heb ik? Mijn land is Nederland. Ik ben hier geboren en getogen. Voor dit land heeft mijn opa in de oorlog gevochten. Dit is het land waar ik thuis kom na vakantie. Het land waar ik dol op ben en mezelf ooit veilig voelde. Maar de laatste tijd voel ik mezelf niet meer veilig. Iedereen om mij heen is blank en voelt zich blank. Zij weten niet wat racisme is en wat het met je doet. Het enige wat ze zeggen: 'Sta er toch boven.'

    Een paar maanden geleden riep er iemand naar mij: 'Klim terug in die bananenboom.' Mijn moeder was erbij en dacht dat hij bedoelde dat ik terug moest gaan naar de Bomenbuurt, want zo wordt onze wijk Tuinzigt genoemd. Ik heb haar even uit haar droomwereld van positivisme gehaald. Die meneer bedoelde gewoon dat ik een aap was.

    Ik dank God iedere dag dat ik een vrouw ben, niet zo donker als mijn vader ben en dat mijn kinderen blank zijn. Is dat niet erg? Ik ben niet eens gelovig. Ook wil ik niet weten wat mijn vader en neven allemaal naar hun hoofd krijgen gesmeten. Zij moeten overal tien keer beter hun best voor doen. Anders bereiken ze niets. Waarom word ik en naast mij nog vele anderen, anders behandeld? Alleen omdat onze haarwortel nu eenmaal schuin in ons hoofd zit? Ik bedoel: ik hoef nooit onder de zonnebank en ik hoef ook geen permanent te laten zetten om krullen te krijgen. Iets wat veel blanken wél doen. We leven in 2016!

    Lieve mensen, ik hoop dat mijn kinderen nooit te maken krijgen met racisme en dat zij nooit zullen discrimineren. Jammer genoeg kwam mijn dochtertje mij net troosten. Ik heb haar helaas niet kunnen behoeden voor discriminatie. Zij heeft net haar eerste kennismaking met racisme gehad en ze is pas 2 jaar.

    Waar gaat dit heen?

    Manouschka van Campenhout-Koeiman

    Lees in BN DeStem onder andere de reactie van burgemeester Paul Depla.