In 1986 kreeg ze een invalidenparkeerkaart. Na vijf operaties aan haar rug en problemen met langdurig staan bleek ze daar recht op te hebben.

Een staaf in haar rug houdt haar letterlijk overeind. Trappen lopen kan ze niet zelfstandig, het paar verhuisde om die reden naar een flat. Waarin ze zich met behulp van krukken voortbeweegt. Buiten brengen rolstoel en scootmobiel uitkomst.

Ogen

Omdat ook haar ogen haar in de steek lieten, vroeg ze in 2007 geen invalidenparkeerkaart meer aan, maar een passagierskaart. Haar man Piet-Hein rijdt. Maar ook hij is bijna 77 en loopt niet meer soepel.

Hij begeleidde haar vorige maand naar de Arbo-keurarts, voor een verlenging van de parkeerkaart. Zette haar af op de stoep, hielp haar de trap op. Maar de arts zag dat ze stond en liep en was er volgens het paar binnen tien minuten uit: aanvraag afgewezen.

Omdat ze, heel formeel gesteld, 'voor het vervoer van deur tot deur niet continu afhankelijk is van de hulp van de bestuurder'.

Lees het hele verhaal donderdag in BN DeStem of op de iPad-app.