De foto-expositie in het Chassépark is een hit. Vooral als de zon doorbreekt, komen er flink wat mensen op af. Ze kijken, lezen het kaartje, doen een stapje achteruit en raken er over in gesprek. Met de eigen groep, maar ook met wildvreemden. foto's Edwin Wiekens/het fotoburo
Trots zijn ze. Wim en Winny van der Meeren.
Trots op Breda, op BredaPhoto. "Kijk nou toch eens hoe mooi", maakt Wim een breed armgebaar. Om hem heen, in het Chassépark, slenteren tientallen mensen langs de panelen met foto's. Soms staan ze stil, buigen voorover om een bordje te lezen, stappen naar achter. Kijken, praten, leveren commentaar.Het is het tweede weekend van BredaPhoto. En, net als vorige week, blijkt de expositie in het Chassépark veel volk op de been te brengen. Veel bezoekers zijn bewust naar het Chassépark gekomen. Sommigen zijn er toevallig. Zoals de vader met zijn bakfiets. Met piepende remmen staat hij stil bij de serie 'Duiventil(t)' van Joren de Weerdt. Geduldig legt hij zijn kroost uit. "Nee, een duif geeft geen melk." Maar wat dan duivenmelkers zijn? Tja.
Het is trouwens deze serie foto's die de vriendinnen Truus en Annemarie hardop in de lach doet schieten. "Kijk", wijst Truus, "die voeten!" Annemarie is vooral getroffen door de blik van de duivenmelker. "Dat liefelijke gezicht, die ontwapenende blik. Het doet me aan mijn kleinzoon denken."
De twee nemen de tijd voor de expositie. Kijken heel nauwkeurig. En constateren: "Veel mensen hier kijken wel, maar zien niet." Truus vertelt: "Net keken we naar die foto's met die kamers vol rotzooi. Er stonden andere mensen. 'Wat een troep', zeiden ze. Maar als je bedenkt dat het de kamers zijn van psychiatrische patiënten, van mensen die het leven niet aankunnen, zie je iets heel anders dan alleen maar de wanorde." Annemarie knikt. Aangrijpend, vindt ook zij. En door gaat het weer. Naar de foto's van Robert Polidori over de gevolgen van de orkaan Katrina. "Erg hè", zegt Truus. "Moet je nagaan, alles weg. Die mensen hebben niks meer."
Om hen heen komt een groep toeristen op gele stepjes aanrijden. Even stoppen ze, werpen een blik op een foto, maar gaan weer door. Het was niet BredaPhoto dat hen naar Breda leidde, roepen ze. Maar leuk is het wel.
Nee, dan Pieter van den Nieuwenhuizen uit Nijmegen. Hij kwam wel speciaal voor het festival naar Breda. Hij was er ook de vorige keer, in 2008. Prachtig, is zijn oordeel. Hij begint te vertellen, over het in zijn ogen wel erg journalistieke karakter van deze editie, over de esthetiek waar hij van houdt. Dan wordt hij aan zijn jasje getrokken. "Wilt u nu even springen?" Het verzoek komt van Steef Veldhoen uit Eindhoven. Samen met Ton Schenk uit Zoetermeer en Frans Smets uit Venlo, volgt hij een workshop die BredaPhoto deze zondag in het kader van het 'amateurweekend' op poten heeft gezet. "Het idee is dat we mensen zwevend fotograferen voor de foto's van Denis Darzacq", legt Smets uit. De drie hebben er speciaal een kistje voor in het gras gezet. Voorbijgangers vragen ze: "Wilt u even springen?" En, terwijl Pieter aan het verzoek voldoet, blijven Wim en Winny staan voor de foto's die Michael Wolf maakte van wolkenkrabbers in Chicago. Achter talloze ramen ontvouwen zich tientallen levens. "Het is als veelvoudig theater", oordeelt Wim.
Zoals hij praat over wat hij ziet, klinkt meer commentaar in het Chassépark. Soms blijven de gesprekken binnen het eigen gezelschap, dikwijls brengt het ook groepjes bezoekers tot elkaar.
"Ah, is dat de bedoeling? De afkalvende kust. O ja, kijk nou, nu zie ik waarom daar een kano hangt."
"Erg hè, dat militaristische." "Die kinderen." "Ja, maar voor hen is het spel." "Maar wel prachtig gefotografeerd, hè?" "Haarscherp."
"Bent u al in Breda's Museum geweest? Daar hangt nog meer van die man van Groenland. Hoe heet-ie ook al weer. Heel mooi." "O ja? Nee, we zijn wel in het Graphic Design Museum geweest. Ook prachtig. Maar we stoppen zo. Er is zoveel, als we alles in één dag zien, raken we overvoerd."
Zo praten de bezoekers door. Of kijken zwijgend. De één neemt de tijd, staat lang stil bij een beeld, een ander stopt even met fiets of hond, werpt een blik, vervolgt zijn weg. Maar vrijwel niemand kijkt niet. Dat kan ook niet. Daarvoor is BredaPhoto te boeiend.
© BN DeStem 2012, op dit artikel rust copyright.
Wij plaatsen alleen reacties die ondertekend zijn met uw voornaam, achternaam en woonplaats.
