Zaterdagavond in de zaal van café Het Witte Schaap in Tuinzigt. DJ Cees krijgt de paren op de dansvloer. 'Jullie zijn hier niet om uit te rusten.' foto Johan Wouters/het fotoburo
Country en line-dancing, nog een hobby van de Claassens.
1/2
BREDA - Na vijftig jaar vindt DJ Cees het welletjes. Voor hem geen bruiloften en partijen meer. En hij stopt ook met de maandelijkse dansavond in Het Witte Schaap.
Wie met Cees Claassen, alias DJ Cees, wil praten, kan absoluut niet om zijn vrouw Ria heen. "Toen we verkering kregen, was hij al dj, dus ik wist waar ik aan begon en kan er nu niet meer over mopperen. Ondertussen ga ik al zo'n veertig jaar met hem mee."
Cees (65) en Ria Claassen (62) hebben geen kinderen en dat hebben ze lang als een gemis gevoeld, maar het geeft ook veel vrijheid. Vandaar dat ze samen op pad kunnen in het weekend. Cees draait zijn plaatjes en Ria verkoopt de kaartjes aan de deur. Maandelijks komt er op de redactie van BN DeStem de volgende uitnodiging binnen: "Op zaterdagavond wordt er in de zaal van café Het Witte Schaap een dansavond gehouden.
Er kan volop gedanst worden op gezellige herkenbare populaire muziek welke onder leiding van DJ Cees ten gehore gebracht wordt. Ook zal hij erop toezien dat alle dansen ruim voldoende aan bod zullen komen, zoals de rumba, cha cha etc. maar ook de foxtrot zal zeker niet vergeten worden."
En zo was het afgelopen zaterdag weer prijs. Enkele impressies. 'Het heeft geen zin meer om te huilen, het leven is te mooi voor tranen.'
Ons Corry klinkt door de speakers van de zaal. Een stuk of tien paren schuifelen over de dansvloer. Dansen is plezier voor twee, zeggen ze, maar dat straalt er niet vanaf. Het lijkt een bloedserieuze bezigheid, maar de mensen vermaken zich wel degelijk, verzekert Ria: "Ze hebben er stikveel plezier van."
Vijftien jaar was Cees. Hij zat op de ambachtsschool en had op de zaterdagmorgen nog les. 's Middags ging hij een keertje mee naar de jeugdsoos van de Katholieke Werkende Jongeren om de boel voor 's avonds op te bouwen. "Ik was nogal gefascineerd van de disco en toen de dj even naar het toilet moest, vroeg hij of ik het volgende plaatje wilde opzetten."
De Blokken was de plaats waar het allemaal gebeurde. Achter de Mariakerk aan de Ginnekenstraat, ofwel op het Kerkplein. Citysoos was toen de hippe naam, begin jaren zestig. Later verhuisde de soos naar de St. Janstraat. "De hele middag waren we bezig. Ophangen van foto's van bekende zangers en overal gekleurde lampen." Cees zwierf zo'n beetje door de hele stad met de soos, achter de Jozefkerk, op het Pastoor Pottersplein. Hij werd vanaf z'n achttiende lid van het jeugd actiecomité Belcrum. Hij draaide met carnaval en Sinterklaas en Koninginnedag. Er zijn Twilight-huwelijken uit voortgekomen en er zijn stellen die nu nog komen als Cees ergens draait.
Van Beatles of Stones moest hij niks hebben. De Heikrekels daarentegen vond hij weer wel leuk. En Ronald W. De Duitse zanger die in 1967 een hit had met Monja. Hij draaide die en Ria werd verliefd op hem. "Nummer 40 B. Hij had alles keurig genummerd en dit weet ik nog precies", vertelt Ria.
Het is nog niet zo druk als anders. Misschien vanwege Ajax-NAC? Ria: "Nee hoor, het zijn geen voetbalmensen. Ook geen drinkers trouwens. Meestal is er een groep jongeren van een man of tien en die zijn wel goed voor de bar, die zie je niet op de dansvloer. Maar die hadden vanmiddag al een feestje en zullen hun zakken wel vol hebben."
Het is moeilijk om de twee te volgen als het om jaartallen gaat. Rond 1975 moet de Twilight Club zijn ontstaan en die naam staat nu nog op de mobiele disco.
"Het zijn geen kakkers hoor, maar wel serieus. Dat heb je bij stijldansen hè. We hebben ze hier van elk dansniveau. Cees draait veel Nederlandstalige muziek. Hij is er dag en nacht mee bezig, het is z'n lust en z'n leven."
Verwarmingsmonteur, bedrijfsleider bij Damen Leathers en buschauffeur bij de BBA in de binnenstad (30 jaar!). Dat deed hij achtereenvolgens door de week. Als hij zijn collega's voor het weekend benaderde, dan trokken ze gelijk hun agenda. Want er moest vaak worden geruild. Hij moest immers draaien.
"Iedereen heeft het altijd over DJ Cees, maar ik draai ook al veertig jaar mee. Tja, ik zit hier maar aan de deur hè. Nee hoor, grapje. Straks ga ik met iedereen een praatje houden. Er zijn erbij die verkering hadden toen wij dat ook hadden en nu nog steeds komen dansen."
Cees en Corrie zwierven door de hele provincie. Van Wernhout tot Nieuwkuijk. Van Zegge tot Zwaluwe. Hooge en Lage. "Zaterdagavond stijldansen en zondagmiddag country linedancing. Ik zei weleens tegen hem dat-ie er z'n bed moest wegzetten."
"Ik heb twee mannen. Eén vóór de microfoon en één erachter. Dat verschilt dag en nacht."
Ook aan Teteringen bewaren ze goede herinneringen. Zaal 73 was een zaal die zich helemaal leende voor de disco, maar die werd in 2002 gesloopt. In die tijd draaiden ze ook al dubbel met Het Witte Schaap. "En tussendoor waren we even thuis."
Er komt een laat stel binnen. "Hé, zijn jullie maar met z'n tweeën vanavond? O, die anderen zijn ziek."
Op een gegeven moment leerden ze country linedancing. Zij vond het dansen prachtig, hij was weg van de muziek. En nog. Ze zijn lid van de Blue Eagles, in Breda en Galder. "Dat is heel leuk. Het was wel veel drukker, maar het hele uitgaansleven is minder geworden. Met de Blue Eagles ga ik wel door. Ik heb voor de rest altijd gezegd dat ik de vijftig wilde volmaken en het is nu zover", zegt Cees.
"Een groot figuur moet je in een hoek beginnen. Dus daarom zie je ze terug naar de hoek lopen als er iets mis is gegaan. "Kijk, de dansvloer wordt al voller, ze zijn een beetje bijgebuurt. Die daar zijn op vakantie geweest, dus vandaar."
En wat gaat Cees nu doen? Verder met de muziek. Want hij wil alles hebben waar mensen om vragen. "Als ze een nummer aanvragen dat ik niet heb, dan krijg ik het heen en weer", zegt hij. En zij: Hij zegt nou al tegen iedereen dat ze moeten bellen als ze een bepaald nummer zoeken. Bijvoorbeeld voor een crematie. Vaak zijn het kennissen en gaan we er ook naar toe. Weer een nummer dat we voorlopig niet meer willen draaien, denk ik dan."
Op verzoek van de fotograaf wordt het publiek de vloer opgejaagd. "Wij zijn moe", moppert er eentje, maar DJ Cees is onverbiddelijk: "Jullie zijn hier niet om uit te rusten", zegt hij door de microfoon. En de dansvloer stroomt toch weer vol. Op de klanken van 'Die mooie ogen hebben mij bedrogen.'
© BN DeStem 2012, op dit artikel rust copyright.
Wij plaatsen alleen reacties die ondertekend zijn met uw voornaam, achternaam en woonplaats.
