Ajo en Maria stoppen met werken. Ze gaan meer tijd krijgen voor hun kinderen en kleinkinderen. De Belcrum verliest met Drogisterij Damen een gemoedelijke buurtwinkel. foto Charlotte Akkermans/het fotoburo
Het naderende afscheid wordt aangekondigd door steeds leger wordende schappen. De oude kassa is te koop. De geldtelmachine moet 75 euro opleveren. Het apparaat herinnert aan de tijd dat er een postagentschap in de winkel was gevestigd. Op de gevel staat dan wel 'drogisterij', maar in feite is de winkel al die jaren veel meer geweest. "Mijn ouders namen de drogisterij in 1935 over van juffrouw Bloem", vertelt Ajo. "Omdat mijn vader van huis uit elektricien was, werden er ook wasmachines verkocht. Later kwam er serviesgoed in de winkel. Zo ging dat toen. Je verkocht wat je kon verkopen."
Die handelstraditie hebben Ajo en Maria voortgezet. Hun assortiment veranderde met de wijk mee. Glucosamine, een middel tegen stijve botten, was lange tijd één van de meest verkochte producten. "Toen we hier begonnen waren we bij de weinige jonge mensen in de Belcrum. Nu is snoep een van onze best verkochte artikelen. De Belcrum is een kinderrijke wijk geworden. Kinderen uit heel de buurt komen hier voor 50 cent een zakje snoep kopen."
Wat nooit is veranderd, is de gemoedelijkheid. Drogisterij Damen is bovenal letterlijk een buurtwinkel. Maria: "Ze vroegen van de week of ik voortaan ook bij Albert Heijn koffie ga drinken. 'Dan kunnen we toch nog gezellig kletsen.'"
Ajo en Maria namen de drogisterij in 1958 over. "Sommige mensen vonden het maar raar dat we in de Belcrum gingen zitten. De wijk stond bekend als een achterbuurt. Dat klopte wel gedeeltelijk. In de Eksterstraat werd je als buitenstaander bekogeld met stenen. Ik heb het gezien, daar ging je toen niet rustig over straat", vertelt Ajo.
Ook wat dat betreft is de wijk veranderd, maar het moet niet doorslaan, vindt Maria. "De Belcrum moet vooral een gezellig dorp blijven."


Sorteer reacties




















