Veel bewoners klagen over negatieve publiciteit, zoals Ria van Arkel uit Utrecht, die al jaren op Fort Oranje woont. Ze heeft het grandioos naar haar zin op de camping, zegt ze. 'Ze zullen me hier moeten wegslepen.' archieffoto Riet Pijnappels
Linda Mol uit Breda. 'Wij hebben hier heel veel spaargeld ingestoken. Straks gaan de dieven er met mijn spullen vandoor.'
Monika (28) en Robertas Kincine (30) uit Litouwen wonen al een jaar met hun dochtertje op Fort Oranje in een houten chalet, die 750 euro per maand aan huur kost. 's Winters is het er te koud voor hun baby, zeggen ze. De twee juristen, die hier ongeschoold werk voor zeven euro per uur doen, zijn wanhopig op zoek naar een fatsoenlijke woning.
Voor veel bewoners van Fort Oranje is de dreigende sluiting een nachtmerrie. Ze raken hun dierbare plekje kwijt.
Camping Fort Oranje biedt woensdagochtend een vredige aanblik. Het zonnetje prikt door het wolkendek heen, moeders lopen met kinderwagens en in de verte klinkt het monotone geronk van houtzaagmachines.
De rust is echter bedrieglijk. De lontjes zijn kort. Gordijnen worden argwanend opzij geschoven. "Geen foto's", snauwt een jonge vrouw vijandig vanuit de auto naar de verslaggeefster. En een oudere vrouw, Haags accent, komt dreigend dichterbij. Is er nu al weer iemand van de pers? Het moet nondeju maar eens afgelopen zijn met al die negatieve publiciteit, tiert ze.
"Waarom laten jullie alleen maar de lelijke plekken zien? Er zijn hier een hoop mooie huisjes, die netjes worden onderhouden. Zet daar maar eens een foto van in de krant!" De vrouw heeft gelijk. De camping heeft twee gezichten. Wie de verloedering wil zien, hoeft niet ver te kijken. Overal hoog opgeschoten onkruid, verlaten en half gestripte caravans, rondslingerend afval.
Maar wie rondloopt, kan ook niet om de kleine, dierbare vakantieparadijsjes heen, die in de loop der jaren met veel geld en liefde zijn opgebouwd. Zoals van de 51-jarige Bredase Linda Mol en haar man. 'De Mollies' heet haar paleisje, dat drie standplaatsen beslaat en waarvoor ze jaarlijks 2.800 euro staangeld betaalt. Alles ziet er tiptop uit. Bakken vol geld heeft het gekost. Een terras met duur tuinmeubilair, kroonluchters in de chique woonkamer en een luxe, nagelnieuwe badkamer met sauna en whirlpool om jaloers op te worden.
Ze is helemaal over haar toeren, vertelt ze. Nu al ligt ze wakker van wat er met haar spulletjes moet gebeuren. "Ik ben al met pakken begonnen. Ik probeer zoveel mogelijk van de inboedel mee te nemen, want anders gaan straks de dieven er mee vandoor!"
De praktijk leert dat die vrees niet ongegrond is. Nu al worden leegstaande caravans geplunderd en half gesloopt, vertelt Margarita Swinkels die samen met haar man het dagelijkse beheer van de camping doet. "Alles halen ze weg, de roodkoperen leidingen, de kranen, alles." Het is ook de grote angst van Ria van Arkel (69) uit Utrecht, die al zeven jaar op Fort Oranje woont.
Ze krijgen haar er met geen stok vanaf, dreigt ze. Haar houten huisje is een verzamelplaats van beeldjes en tuinkabouters. "Ik laat mijn spullen echt niet onbeheerd achter. Ze zullen me weg moeten slepen! Of de burgemeester moet dag en nacht beveiliging garanderen!" Zover laat de 49-jarige René Havelaar uit Dordrecht, schilder van beroep, het niet komen. Hij vertrekt eerder, verzekert hij, hoewel hij nog maar een jaar op Fort Oranje staat. Zijn chalet heeft-ie net opnieuw in de grondverf gezet. "Ik baal er verschrikkelijk van. Dit kost mij een hoop geld. Als ik de boel naar een andere camping moet verplaatsen, ben ik al gauw 8.000 euro kwijt."
Allemaal hopen ze vurig dat een definitieve sluiting voorkomen wordt, maar Swinkels is pessimistisch. "De gemeente wil dit koste wat kost doorzetten. Maar we kunnen de gemeente niet overal de schuld van geven. Engel is verantwoordelijk voor het wanbeheer. Hij zet er nu wel zijn schouders onder, maar hij heeft het wel zover laten komen. Hij had nooit de Polen moeten toelaten. Ik begrijp dat niet. Die horen hier niet thuis. Dat heeft niets met recreëren te maken."
Het verzet van de bewoners tegen de sluiting zal groot zijn, verwacht ze. "We zijn er nog niet klaar mee. De mensen laten zich hier niet zomaar wegjagen."
© BN DeStem 2012, op dit artikel rust copyright.
Wij plaatsen alleen reacties die ondertekend zijn met uw voornaam, achternaam en woonplaats.







Sorteer reacties




















