Studenten - met iPod - halen de aardbeien van een akker langs de A16. De aardbeienpluk in de openlucht duurt nog tot half september. Daarna gaat de teelt verder onder plastic en glas. Foto Charlotte Akkermans/het fotoburo
BREDA - Het is dezer weken weer een vertrouwde aanblik in het oude tuinbouwgebied ten westen van Breda: de aardbeienoogst.
Opnieuw zijn de velden bevolkt door een op het eerste oog kruipende diersoort. Jonge mensen - meest scholieren en studenten - die bij de tientallen op hun knieën door de met stro gevulde voren tussen de onafzienbare aardbeienbedden kruipen. Elke ochtend komen ze op gelijke hoogte aan de 'start', maar omdat de een sneller is dan de ander, biedt zo'n legertje plukkers na een uurtje al de aanblik van een schildpaddenrace.
Nee, enige gelijkenis met een paardenrace is onbestaanbaar. Er moet steeds links en rechts gegraaid en gegrabbeld worden naar het lichtrode goud onder het groen van de plantjes. De vruchten moeten meteen worden gekeurd op afmeting en kleur, en verspreid over de verschillende bakjes die op het lage karretje vóór de plukker staat.
Met de knieën duwen ze die karretjes over het stro vooruit. En dan begint het ritueel opnieuw. Vele honderden meters per dagdeel. Op de knietjes. In een weinig flatteuze en broeierige gummi werkbroek.
Een debutant in de aardbeien-arena moet ten minste door een volle week van spier- en gewrichtspijn heen, om een beetje gewend te raken aan zijn of (nog vaker) haar laag-bij-de-grondse bijverdienste. Dan lijken de knieën naar vorm en kleur wel op reuzenaardbeien. Hoewel ze van binnen eerder als stekelvarkens zullen aanvoelen. Toch moet het allemaal de moeite waard zijn. Over de verdienste hoor je de volgens het minimum jeugdloon of anders per krat gehonoreerde krachten niet klagen. Maar over de precieze hoogte van de verdienste blijven, evenals hun bazen, vaag.
De vele Oost-Europese plukkers klagen al helemaal niet. "Makkelijk werk, goed geld", meldt de een na de ander in krukkig Engels.
Langs de A16 in De Rit zijn het Slowaken. Tuinder René van Haperen bestelt ze in hun eigen land bij een studentenuitzendbureau.
Wat verderop, aan de Mastdreef, plukken Poolse tieners en twintigers - al stapt er ook een 10-jarig ventje rond, en een 50-jarige gymleraar uit Wroclaw, die hier samen met vrouw en dochter zijn vakantieweken te gelde komt maken.
Tuinder Adri Maas heeft geen uitzendbureau nodig: "Die Polen brengen mekaar mee en vaak blijven ze járen terugkomen."
Tussen de plantjes stuiten we op 't koppel Rafal (21) en Karolina (19). Vorig jaar zijn ze aan de Mastdreef verliefd op elkaar geworden en dit jaar sámen teruggekomen. Behalve aardbeien, plukken ze nu de dag. Stuk voor stuk zoete vruchten.
