BREDA - De meeste mensen zouden na zo'n kapitale ontdekking al lang de markt op zijn gegaan, om hun kleinood voor veel geld aan de man te brengen.
Zo niet de Bredanaar die op 9 november bij Tussen Kunst & Kitsch te horen kreeg dat hij de eigenaar is van een Afrikaans fetishbeeldje dat tenminste tachtig mille waard is. 't Zou - omdat het authentiek is en in anderhalve eeuw volstrekt gaaf gebleven - zelfs een ton kunnen opbrengen."Ach", zegt Willem, een 66-jarige inwoner van de Bredase wijk IJpelaar. "Waarom zou ik het verkopen? Het staat hier al zolang in de huiskamer. Het is een leuk ding en het eet geen brood."
De laconieke (van oorsprong) Rotterdammer kan het zich, na een carrière in de chemische industrie, veroorloven het kapitale kunstvoorwerp in eigen bezit te houden. Het staat daar goed tussen alle andere kunstvoorwerpen in zijn klassiek ingerichte rijtjeshuis. Voor Willem en zijn vrouw Monica maakt het eigenlijk helemaal geen verschil dat de bronzen en houten sculptuurtjes, gekopieerde koptische ikonen en Antilliaanse primitieven eromheen nog geen fractie waard zijn van het 25 centimeter hoge, houten beeldje dat hun kleinkinderen 'de zwarte piet' noemen. "Ik koop nooit kunst om de waarde. Alleen maar als het me aanspreekt."
Daarom wil Willem er ook niet te veel 'gedoe' van hebben. Zoals met zijn volledige naam in de krant staan. Veiligheidshalve laat hij zijn onvermoede schat vandaag ook maar voor onbepaalde tijd onderduiken. Want je kunt niet weten.
Vanavond immers is het echtpaar, zij het anoniem, op tv te zien (Nederland 1, 20.30 uur), samen met de rode schoenendoos waarin ze nietsvermoedend hun 'zwarte piet' in november voor taxatie mee naar het Graphic Design Museum hadden genomen. Alwaar de ogen van de taxateur tribale kunst bijkans uit hun kassen rolden van verbazing.
"Hoe komt u dáár aan?"
Nou gewoon, gekocht. Voor vijftig ouderwetse guldentjes. Omdat Willem het zo'n leuk ding vond, toen hij het zo'n 35 jaar geleden zag staan in het curiosawinkeltje van Sjef Joris aan de Lange Stallen, pal achter de friettent van Christ. In zijn lunchpauze was hij er langs gefietst. "Ik moest er nog voor terugkomen, want ik bleek niet voldoende geld op zak te hebben."
Het zal wel altijd een raadsel blijven hoe het 19e-eeuwse, met 'magische krachten' beladen beeldje ongehavend vanuit de Belgische Kongo in ons land terecht kon komen. Mogelijk vormt wijlen Sjef Joris' Belgische nationaliteit een deel van de verklaring.
"Weet je, we hadden net zo goed een ander voorwerp kunnen meebrengen en dan hadden we van niks geweten. 't Is gewoon toeval." Maar dan toch op z'n minst een magisch toeval.
Sorteer reacties
