Zundert - Op de hardnekkige vraag waarom hij na 36 jaar nog steeds geen stapje terug wil doen, antwoordt hij iedere keer even halsstarrig: "Ik kan mijn kiezers niet teleurstellen.
De mensen hebben mij nodig. Mijn werk is niet af. Ik heb mezelf tot taak gesteld om jongeren klaar te stomen voor de partij." Het klinkt als een mantra. Een overtuiging, net zo onwankelbaar als zijn geloof in God.Morgen legt de 66-jarige Jan van den Bemd (NZ&W) voor de elfde keer in het gemeentehuis de eed af. Het maakt hem tot het langstzittende raadslid ooit van Zundert.
Even dreigde hij vorige week tussen wal en schip te vallen, maar zijn hondstrouwe achterban trok hem op het nippertje weer aan boord met 167 voorkeursstemmen. Niet zoveel, geeft hij toe, en veel minder dan in zijn hoogtijdagen, maar toch wel tien meer dan Dirk-Jan Bonenkamp kreeg, de lijsttrekker die eind vorige maand zijn biezen moest pakken als wethouder.
Van den Bemd, ongeroerd: ,,Hij heeft zijn verlies sportief opgepakt. Hij heeft me gefeliciteerd." Of hij niet heeft overwogen om zijn zetel af te staan aan de veel jongere voorman? Een verbaasde blik. "Nee, geen moment. Dat verdiende hij niet. Hij heeft het als lijsttrekker slecht gedaan."
De rampzalige verkiezingsnederlaag, van vier zetels naar slechts een, is alleen Bonenkamp te wijten, luidt zijn ongenadige oordeel. "Hij heeft zijn huiswerk als wethouder niet goed gedaan."
Het is Van den Bemd ten voeten uit. Geen huichelarij, geen mooipraterij. Wie het in zijn ogen niet goed doet, krijgt de wind van voren. En niet zomaar een briesje. Nee, meestal een stevige, koude zuidwester, ongeacht de persoon.
Toch beschrijft de man, die in zijn vrije tijd scheidsrechter is en lid van een zangkoor, zichzelf als 'zacht en meelevend'. "Maar als ze mij over de rooie helpen, kan ik heel vervelend zijn."
'Door omstandigheden' rolde de oud-machinebankwerker en monteur in 1974 in het raadswerk. "Omdat er niemand was die het toen voor ons soort mensen, de arbeiders, opnam", verklaart hij. En dus voelde de plichtsgetrouwe Van den Bemd zich geroepen. Het werd de opmaat voor een politieke loopbaan, die vooral gekenmerkt wordt door een zwaar verantwoordelijkheidsgevoel en vele, vele teleurstellingen. Het maakte van hem niet bepaald het zonnetje in het gemeentehuis. "Nee, maar er valt ook niet veel te lachen," klinkt het ontevreden. "We hebben de afgelopen dertien jaar niets bereikt. Het zijn verloren jaren geweest." De scheidslijn is de gehate herindeling in 1997 tussen Rijsbergen en Zundert, die hij het liefst direct zou terugdraaien. Zundert in zijn huidige vorm noemt hij moeilijk bestuurbaar. "Het is de mentaliteit. Ze gunnen elkaar het licht in de ogen niet." Dat hij zelf deel uitmaakt van die cultuur, geeft hij onwillig toe. "Soms heb ook ik mijn momenten van twijfel."
Zijn voldoening haalt hij uit het besef dat hij wat kan betekenen voor de mensen en de ontwikkeling van Zundert. ,,Ik ben blij dat ik een steentje mag bijdragen. Anders had ik het al die jaren niet volgehouden." Want opgeven is geen optie voor de rasechte Rijsbergenaar. "Ik ben een doorzetter."
Als het moet, gaat hij zelfs voor de twaalfde keer.
Sorteer reacties
