Hans van Steen in zijn winnende rijdende winkel. foto Johan Wouters/het fotoburo
BAVEL - De gewoonlijk al vrij energieke Hans van Steen stuitert extra uitbundig door zijn huis.
De Bavelse 'melkboer' is zaterdag in Bodegraven gekroond als eigenaar van de Beste Rijdende Winkel van Nederland. De benoeming leidt tot vrolijke hectiek. Leveranciers zitten aan de keukentafel met taart en koffie en zijn mobiele telefoon piept herhaaldelijk. Hans laat het schermpje zien. Weer een klant die hem feliciteert. "Het voelt alsof er zeven veren in mijn kont steken", vertrouwt hij zijn gasten toe.
Hans rijdt al bijna dertig jaar door de straten van Bavel en Molenschot. Al op zijn elfde ging hij met zijn vader mee om flessen melk af te leveren. "Ik vond het toen al geweldig. Het is de vrijheid die je hebt. Al die mensen die je ontmoet. Het klinkt misschien overdreven, maar als ik met mijn winkelwagen door de straten rij, dan ben ik beretrots. Dan denk ik: 'kijk mij nou eens gaan'.
Springer & Van Steen staat er op zijn dik tien meter lage kar. In de volksmond is Hans gewoon De Melkboer of Hans Pap, een geuzennaam die hij van zijn vader Jan Pap heeft overgenomen, die hem weer heeft geërfd van Piet Pap.
Pap is een verwijzing naar het assortiment. "Mijn vader is begonnen met het rondbrengen van zuivelproducten. Gaandeweg kwamen de flessen fris en de kratten bier; de sjouwboodschappen. Nu ligt het accent op de versproducten en de service natuurlijk. Het praatje, dat is wat wij voor hebben op de supermarkten."
Hans is uitverkoren uit 450 vakbroeders. De vakjury heeft vooral gelet op het uiterlijk van de wagen. "Tien jaar geleden reden zo'n achthonderd winkels door Nederland. Dat aantal is gehalveerd. Er zijn geen jonge ondernemers die het vak willen oppakken."
Onbegrijpelijk, vindt Hans. Want er is ondanks de crisis en de prijsoorlogen nog best een goede boterham mee te verdienen. "Nou ja, je moet het niet gaan omrekenen naar de uren die ik maak. Dan verdien ik waarschijnlijk nog minder dan het minimumloon. In dit vak werk je niet van negen tot zes, maar van zes tot negen."
Hans zal er nooit over klagen. Daarvoor vindt hij de contacten met zijn klanten veel te leuk. "Dat hoort erbij, hè. Beetje kletsen. De mensen komen elkaar hier tegen. Een paar klanten vroegen laatst of ik niet een koffiehoekje in de wagen wil maken. Dat lijkt me best leuk, maar ik ben bang dat ik dan nog later thuis kom."
Daarbij zijn er klanten die Hans nooit ziet. "Van een aantal mensen heb ik de huissleutel. Dan ga ik in de koelkast kijken wat er nodig is. Ik kom bij verzorgingstehuizen, daar staan de tassen beneden met boodschappenlijsten en portemonnees op mij te wachten. Ik stop erin wat ze willen hebben en pak zelf het geld. Dat vertrouwen dat de mensen mij geven, dat vind ik geweldig."
© BN DeStem 2012, op dit artikel rust copyright.
Wij plaatsen alleen reacties die ondertekend zijn met uw voornaam, achternaam en woonplaats.
Sorteer reacties
